شب ...

خالی از همه چیز و پر از هر چیزی است .

تاریکی آن ...از سیاهی روز .... زیباتر است .

خیا بان هایی پر از چراغ و سایه هایی آویخته از برگ درخت .. روی چمن .

شده تا حالا حس کنید بدون چیزی ؛ چیزی نیستید؟

شده سال ها انتظار چیزی را داشتید ...... و نبود .

نبود ....

و ...

نبود ................

تا وقتی که افتاده بودی حیاط ....

دم در, چوبی, خانه

و نای, "آه" هم نداشتی

و صدای خوردن سنگ روی چوب آمد

و دررا باز که می کنی...

بوی قدیمی ها می آید ..

نسیم یادها می پیچید توی حیاط

وته صدایی ؛ خیز زد از ته دلت


آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا ؛ حالا که من افتاده ام از پا ... چرا

و در را ببندی ..

وپشت بدهی به در

و ترق ترق, چوب های, ترک خوردهء " در "

با هق هق گریه هایت بیامیزد

و آن گوشهء حیاط ... درخت ها در تاسف این درد ...

موهای سبز خود را

با نسیم سرگردان باد؛ تکان دهند

و بلبل ...

آن ته گوشهء حیاط ..

کنار حفرهء ,گلی, دیوار, کاه گلی ...

در دلش بخواند ؟

روزه ، تمرين كلاس زندگي
درس ايثار و خلوص و بندگي
روزه ، زنجير هوا گسستن است
ديو و بت هاي درون بشكستن است
ماه در خودنگري و خودكاوشي
لب فرو بستن ، نگفتن ، خاموشي
درك مسكين از دل و جان كردن است
زندگي همچون فقيران كردن است
قهرمان صحنه تقوا شدن
همچو ماهي زنده دريا شدن
ماه ميهمان وضيافت برخدا
جام بخشش ، ماه سرشار ازعطا
روزه ، پرواز و عروجي ديگر است