baraye hamine ke migam pesara khianat mikonan dige bad begu na akhe dokhtara hamishe aghelan

ای نامرد بگو دیگه ...

علامه مصباح یزدی عضو مجلس خبرگان رهبری و رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) شب گذشته در حسینیه امام خمینی(ره)قم یکی از مباحث مهم قرآن و روایات را مفهوم خوف و رجا دانست و افزود: در قرآن از خوف و خشیت به عنوان ارزش و صفت متعالی یاد شده است.

وی با بیان چندین نمونه از آیات قرآن که از خوف سخن به میان آورده است گفت: جای شک نیست که در تعالیم اسلامی خوف و خشیت جایگاه خاصی دارد و معمولا هر جا که مفهوم تقوا آورده شده است خوف نیز در کنار آن ذکر شده است، یعنی تقوا همان خوف از عاقبت گناه است.

این استاد اخلاق حوزه با اشاره به اینکه در بحث های روانشناسی و علوم تربیتی ترس را مذمت می کنند، اظهار داشت: وجود خوف هم مثل دیگر احساسات ما بیهوده نیست به شرط اینکه در جای خود بروز پیدا کند مانند ترسیدن از خدا. زیرا می دانیم که خداوند کارهای زشت اختیاری ما را بی کیفر نمی گذارد مگر اینکه توبه کنیم یا شفاعت شویم.

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) افزود: عذاب الهی نتیجه اعمال خود شخص است که به او می رسد پس باید از خودمان بترسیم. منشاء اصلی خوف، گناهان خودمان است نه ذات خداوند. طبیعتا روزی که این عِقاب ها ظاهر می شود نیز روز ترسناکی خواهد بود و این دلیل ترس از قیامت است.

عضو مجلس خبرگان خوف را بر انواع مختلف تقسیم کرد و گفت: یک نوع آن وجود دارد که بخش عظیمش غیر ارادی است مثل واکنشی که نسبت به صدای انفجار از خود نشان می دهیم. نوع دیگر آن اندکی تحت تاثیر اختیار است مانند خوفی که حضرت موسی علیه السلام در مقابل ساحران داشت که ترسید مردم مرعوب آنها شوند و حقانیتش ثابت نشود به این مرتبه از خوف امر و نهی تعلق می گیرد.

علامه مصباح یزدی خوف نابجا را مذموم خواند و تصریح کرد: اگر ترسیدن از حد معمول خارج شود و انسان را از فعالیت برای رسیدن به اهداف باز دارد خوب نیست ولی اگر باعث شود انسان خود را از خطرها و دام های شیطان حفظ کند و کمال یابد، بسیار نیکوست.

وی کمترین حالت خوف را ترس از عذاب اعمال بد و گناهان معرفی کرد و ادامه داد: کسانی که ایمان و تقوای بیشتری دارند به مراتب بالاتر از خوف دست پیدا می کنند و ترس دارند که مبادا از چشم خدا بیفتند و خدا لطف خود را از آنها دریغ کند.

این استاد حوزه علمیه یکی از سخت ترین عذابهای الهی را قطع توجه خداوند از بندگان دانست و بیان داشت: درقرآن به اشخاصی