« از پریشانی شبهای درازم ... »

با کسی سخن نمی گویم ...

دیگر این باد وحشی گیسو پریشان عربده کش بیابانگرد

از خود بیخود است و ترانه آوارگی سر داده است

شکسته تراز روزهای قبل ... !

خدایا به کدام گوشه این بیابان

و پشت کدام شته ای می توان سنگر گرفت ؟

چه پشته ای مرا پناه خواهد داد ؟

مگر بیابان فقط خار ندارد ؟

من از چه اسیر این گریز و بازگشت هستم ؟

نه آنقدر زبان اعتراضم هست که رو به آسمان کنم

و نه آنقدر شکوه دارم که خویش را نگون بخت باز یابم !

من فقط مسخ شده ترین آدمی هستم

که در این بیابان فرار می کند ...

شاید این آخرین ترانه ام باشد

و شاید مهربانترین قسمت اندیشه ام ....

گم شده است همه نقشه هایم ...

خود را کودکی حس می کنم

که میان اسباب بازیهایش گم شده است ...

همیشه دلم می خواست

که بذر محبت درباغچه خانمان بکارم و عشق درو کنم ...

می بینی ؟ لحنم چه ساده شده است ؟

ذهنم خسته است و چشمم تمنای خواب دارد ...

نه خواب آشفته !

ای کاش می شد به دوردستها سفر کنم

با کسی که دلش از سنگ نمی شد ...

کاش می شد با کسی کنار آتش بایستم

که دلش برف زمستان نبود ....

کاش مرا کسی با خود می برد ... .. ..

کاش دلم ناامید نمی شد ..

کاش تو هم مرا تنها نمی گذاشتی ...

کاش از سر بیقراری واژه هم از من فرار نمی کرد

آمدنت را به دل بشارت دادم...

ماندنت را به گلهای ِ باغچه یادآوری کردم...

خواستنت قلبم را پُر از شوق کرد.....

یاد ِنوازش ِ دستانت ...داغی را بر دستانم نهاد

باز من بودم و تخیلات ِقوی ِ دلــــــم..........

لبخنــــــــــــــد ِ زیبای ِ دیوانگیم........دوست داشتنی ست.....