سلام شادی لحظه ها م

شادی !!!.... الان اصلا این اسم برازنده من نیست !!!!

بخند........فقط بخند

واااااي پاكوتا من فكر كردم منظورت از #بهشت اونجا بوده. . . واقعا راسته ك ميگن هركسي از ذن خود شد يار من. . . صبح فكركردم اونجا رو ميگي. . .

من فقط صبح ها میرم! اونم زمانی که هیشکس نباشه!!! دیگه خیلی بد موقع برم سر ظهر وسط هفته میرم!!!!

گاه گاهی از سر دلتنگی میرم شاید....

ماهم از وقتي يادمه صبح هاي خيلي زود جمعه ها ميرفتيم. . . اما گاهى وسط هفته خودم ميرم و قبل ظهر برميگردم. . . و ي روز ميرسه ك اين رفت برگشت نداره

اینک این منم،

بی آنکه راهی رفته باشد، خسته ترین.

بی عمر گذرانده، سالخورده ترین.

من با تمام من من های در نطفه خفه.

با تمام خواستن های خاموش. فراموش.

من با خستگی از یادبردن های اجباری.

اینک این منم،

زخم خورده تمام علم های بی عمل،

تمام تصمیم های بدون اجرا.

منی که اهل هیچ جا نیستم و

خدایم را گم کرده ام

تا سرزمینم را از او بپرسم.

خدایم مرا رها کرده تا در سرگشتگی امّا و اگرها،

ای کاش های لعنتی عذابم دهند.

کجا شکسته ام که به یاد نمی آورم؟

بختک روزمرگی را کدامین دست پرکینه بست؟

کجا در هر لحظه جان دادن را امضا کردم،

که از همه جا بدواقعه برمن میبارد؟

کجا تمام شده ام که نفسهایم عاریه ایست؟

خودم را در کدام بیراهه به چاه عمیق اشتباه انداختم،

که سیاهی و تاریکی،

سرنوشتم را چنین شوم رقم زده اند؟

و خدایم ناتوانی هایم را ناچیز می پندارد

که هر روز، تازه تر از تازه ای بر من عطا می فرماید.

مگر من تا کجای صبوری ادعا کرده ام،

که هنوز باید ادامه دهم؟

حال که باید ادامه داد، بُهت مرا به سکوتی برسان،

تا آن زمان که به یادم می آوری،

تاب صبوری ام باشد.