بیا قیامت کنیم ...
دلت را میدزدم...دلم را پس نده ...
آخرش خدا هم می بیند ..دلمان را می بخشد ...
ما میخندیم...میدویم...
آخ آغوشهایمان چه داغند...
انگار جهنم را پیشکش کرده برایمان..
هه..
مهم نیست تو باش ..من باشم ..
جهنم را بهشت میکنیم ....
خدا هم میخندد ..اتش سرد میشود و ما ابراهیم میشویم ..
بتها را میشکنیم ..
همه ی حسادتها..کینه ها..غرور ....
فقط به عشق هم بهشت را میسازیم ..
باش ..آغوشت برایم زمزم میشود..من جاری میشوم در نگاهت
مست میشویم ..........
داغ..........
سوز نگاهت داغترم میکند
دیگر حوا تنها نیست .
آدم را نمی رانند از بهشت...............
باش........................................................

تقصیر تو نبود .

خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها ،

خاموش شود !

خودم شعرهای شبانه ی اشک را ،

فراموش نکردم .

خودم کنار آرزوی آمدنت اُردو زدم .

حالا نه گریه های من ، دِینی بر گردن تو دارند ،

نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای !

هرازگاهی کنار برگ های کتابم بنشینی و

بعد از قرائت باران ها ، زیر لب بگویی :

" ــ یادت بخیر ! نگهبان گریان خاطره های خاموش ! "

ــ همین جمله ــ

برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان ،

کافی بود .

هنوز هم که هنوز است ، از دیدن تو ،

در خیابان خیس خواب هایم شاد می شوم .

هنوز هم جای قدم های تو بر چشم ترانه هاست .

هنوز هم همنشین نام و امضای منی .

دیگر تنها دلخوشی ام ،

همین هوای سرودن است .

اعتــراض
به بودن و حضور نداشتن

اعتراض
به انتخاب دل و سکوت عقل

اعتراض
به دلواپسی های مکرر

به سرود آفرینش

که تلخ ترین سرود است

اعتراض
به دم
بدون بازدــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ م

اعتراض
به بادبادکی که دست نخورده می پوسد

اعتراض به من
بدون ما

اعتراض
به نیـــاز
به خواب های بی تعبیر
به باد افسار گسیخته
به آب گل شده
به لب گشودن و حرف نزدن

اعتراض
به فریــاد
که میسوزاند گلوی بی گناهم را

اعتراض
به هزاران اعتراض دیگر

روزنی بر نیم نگاه خستهء خورشیــــد بگشای
ایستاده ام
آنجا که مه می پیچد بر اندام آفتــــــاب
از اندوه و درد
و ذهن ساکت می شود

ای وای بر من

ای کاش می توانستم باران باشم

تا تمام غمهای دلت را بشویم

ای کاش می توانستم ابر باشم

تا سایه بانی از محبت برویت می گسترانیدم

ای کاش می توانستم اشک باشم

تا هر گاه که آسمان چشمت ابری می شد باریدن می گرفت

ای کاش می توانستم خنده باشم

تا روی لبانت بنشینم و غنچه بسته لبانت را بگشایم

ای کاش می توانستم یک پرنده باشم

و پر می گشودم و تا دور دست ها در کنار تو پرواز می کردم


و ای کاش سایه بودم

تا نزدیک ترین کس به تو می شدم...

آری ای کاش سایه بودم

تا همیشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم