چه خوب است اما !
چه خوب استــــ که به حداکثر غلظتــــ
زنده ای در من ...

خوب است که بوئیدنی ترین هوای ِ دنیایی
وَ معنی داده ای به تمام واژه ها

خوب است که همه ی نگاهم
بند ِ چشم های ِ سیاهت شد وُ من
اولین بار فهمیدم :
قاصدک ها چرا میچرخند با باد
شمع ها چرا میسوزند به اشتیاق
ابرها چرا گریانند وُ
شقایق ها چرا داغ دار....

حالا توی ِ کوله پشتی ِ زنی جا میشوی
که کشداری ِ جاده ها را
به لبخندی
به سخره میگیرد

میرقصد به شوق در این راه !
وَ بغض های گاه وبیگاهش را
توی ِ جیب های صبورش می ریزد وُ
شعر میشود
در کوچه پس کوچه های ِ خواستن های مُدام

دود میکند باید ها را !
دود میکند ، حسرت و نیاز !!

وَ رد میشود از سلسله مراتب عشق
پله پله
پای کوبان !

رد میشود از نامرئی ِ لبخند ِ تمام ِ مردها !
وَ در خیال ِ آغوش ِ تو
خرج می کند
تمام ِ زنانگی اش را

به روزشمار تقویم جیبی اش :

از حالا
تا خط پایان دنیا ...