سید قاسم
مژه سياهت ار كرد به خون ما اشارت // ز فريب او بينديش و غلط مكن نگارا
سید قاسم
مگر آن شهاب ثاقب مددي دهد خدا را // ز رقيب ديوسيرت به خداي خود پناهم
سید قاسم
در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل // هات الصبوح هبوا يا ايها السكارا
سید قاسم
یا در پی نیستی و هستی گذرد //عمرت تا كی بخود پرستی گذرد
سید قاسم
تا زهره و مه در آسمان گشته پدید // بهتر ز می ناب كسی هیچ ندید
سید قاسم
دریاب دمی كه با طرب می گذرد // این قافلة عمر عجب می گذرد!
سید قاسم
دگر هرگز نشان او ندیدم // که شد در بینشانی پادشاهی
سید قاسم
درآمد پیش پیر ما به زانو // بدو گفت ای اسیر آب و جاهی
سید قاسم
نگاری مست و لایعقل چو ماهی // درآمد از در مسجد، پگاهی
سید قاسم
دریاب دمی كه با طرب می گذرد // این قافلة عمر عجب می گذرد
سید قاسم
نمیخواهند چون خر را بگیرند // محبت کرده پالان را گرفتند
سید قاسم
مگر آن شهاب ثاقب مددي دهد خدا را // ز رقيب ديوسيرت به خداي خود پناهم
سید قاسم
شكرفروش كه عمرش دراز باد چرا // تفقدي نكند طوطي شكرخا را
سید قاسم
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس // كجاست دير مغان و شراب ناب كجا
سید قاسم
تا خود درون پرده چه تدبیر می کنند // ما از برون در شده مغرور صد فریب
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
7 
