سید قاسم
یارِ شیرینسخنِ نادره گفتار من است // آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت
سید قاسم
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم // رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
سید قاسم
این چه استغناست یا رب؛ وین چه قادر حکمت است؟ // کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست!
سید قاسم
این همه شعبده خویش که میکرد اینجا // سامری پیش عصا و ید بیضا میکرد
سید قاسم
ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم // با ما به جام باده صافی خطاب کن
سید قاسم
یکی را به سر بر نهد تاج بخت // یکی را به اندر آرد ز تخت
سید قاسم
ما را به رنـدی ، افسـانـه کـردنـد // پیــران جاهـل ، شیـخـان گـمـراه
سید قاسم
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم // رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
سید قاسم
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست // در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
سید قاسم
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست // در حق ما هر چه گوید جای هیچ اِکراه نیست
سید قاسم
در روح نظر کردی چون روح سفر کردی // از خلق حذر کردی وز خلق جدا رفتی
سید قاسم
منم آن مست دهلزن که شدم مست به میدان // دهل خویش چو پرچم به سر نیزه ببستم
سید قاسم
من یار طلب کردم و او جلوهگه یار // حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
سید قاسم
تاکی به تمنای وصال تو یگانه// اشکم شود،از هر مژه چون سیل روانه
ديدگاه
10 
سید قاسم
این ارسال را بازنشر کردهاند.
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
