بُغضم شکست ..

اصلا نخواستم..میرم دنبال محاله محاله ی خودم

به بودن ها دیر عادت کن،
و به نبودن ها زود...
آدم ها نبودن را بهتر بلدند...!!!

ببخشید فضولی کردم
آدمهاي ساده را دوست دارم. همان ها که بدي هيچ کس را باور ندارند. همان ها که براي همه لبخند دارند. همان ها که هميشه هستند، براي همه هستند؛ عمرشان کوتاه است. بس که هر کسي از راه مي رسد يا ازشان سوء استفاده مي کند يا زمينشان ميزند يا درس ساده نبودن بهشان مي دهد. آدم هاي ساده را دوست دارم. بوي ناب “آدم” مي دهند.

یـــــاده من....مرســـــی!

چیزی شده؟؟؟؟

vaaaaaaa
man gonahe bozorgam pofake ba felfel ,,

bale ma ya shoma

رضا بشین بینیم بابا استقلول دیگه ... کیه

خیلی وقت دیگه نیستی بودنت شده یه حسرت

میرم و تنها میمونی که بشه برات یه عبرت

روزگاری دل ما هم گره خورده بود اما

من که شیدایم و تنها انشالله نباشی تنها

روزگار ما همینه,روزگار دل بریدن

میشینم تنهای تنها,از ته دل آه کشیدن

میروم و رو شونه هایم مونده یه نگاه خسته

پبش تو به یادگاری میذارم دل شکسته

میرم اما تو بدون که زخمیم,پرهام شکستن

من که رفتم اما قومی به امید تو نشستن

سهم من خاطره بود وحسرت یک دل پرخون

تو ولی خوش باش تا خوشحال میگذره شبهای مجنون

خواهش میشود!

inja ye haluo havaye chat roomu dare.1chizi minevisi digaran mikhuonanu nazar midan hamin.

سال ها پیش، زمانی که احمدرضا عابدزاده سکته مغزی کرد و در بیمارستان ایرانمهر بستری شد، همه بزرگان جامعه فوتبال ایران به عیادتش رفتند الا علی دایی.

... البته دایی آن روزها ظاهراً در ایران نبود و در بوندس لیگا توپ می زد. ولی اگر او از آلمان به ایران می آمد تا از محبوبترین فوتبالیست ایران عیادت کند، به پیر و جوان درس اخلاق و جوانمردی می داد. ولی علی دایی اگر چه همواره قهرمان موفقی بوده و هست اما هیچ گاه اسوه جوانمردی و مرام و معرفت نبوده!...

این گونه شد که او ماندن در آلمان را به آمدن به ایران ترجیح داد. پس از آن هم، وقتی که دایی بارها و بارها به ایران آمد تا برای تیم ملی بازی کند، هیچ گاه به دیدن عابدزاده مریض احوال نرفت. انگار نه انگار که عابدزاده سال ها در تیم ملی فوتبال ایران کاپیتان دایی بوده است!...؟

تقریباً یکسال پس از سکته مغزی عابدزاده، پدر علی دایی فوت کرد و عابدزاده ناخوش احوال، علیرغم حال جسمی نامساعدش و مشکل در صحبت کردنش، از تهران به اردبیل رفت و تابوت پدر دایی را بر شانه های توانمندش نهاد تا مرهمی بر درد و رنج دایی بگذارد!....

با این حال، بی اعتنایی نه چندان جوانمردانه دایی به عابدزاده بیمار همچنان ادامه یافت و تا آن جا پیش رفت که سرانجام عابدزاده یکبار به یکی از روزنامه های ورزشی، به گلایه گفت: دایی سراغی از من نمی گیرد...

در ایام نوروز امسال که علی دایی در بیمارستان بستری بود و عابدزاده به عیادتش رفت، بار دیگر فضیلت و جوانمردی عابدزاده در قیاس با دایی آشکار شد.

عابدزاده در حالی به عیادت دایی رفت که همه می دانند علی دایی با او در پرسپولیس چه کرد و چطور او را، که بهترین مربی دروازه بان های پرسپولیس بود، از این تیم بیرون انداخت!..

اما حتی این همه نیز باعث نشد که عابدزاده رسم جوانمردی فرو نهد و از در عقده گشایی و کینه توزی درآید...

ای کاش علی دایی، پس از برخاستن و سر پاشدن دوباره، اندکی در اخلاق و برخوردش با همه تجدید نظر کند و بیاموزد آنچه را که باید بیاموزد!...؟

هیروز