تو از هر در كه بازآيي بدين خوبي و زيبايي

دري باشد كه از رحمت به روي خلق بگشايي


ملامتگوي بي​حاصل ترنج از دست نشناسد

در آن معرض كه چون يوسف جمال از پرده بنمايي


به زيورها بيارايند وقتي خوبرويان را

تو سيمين تن چنان خوبي كه زيورها بيارايي


چو بلبل روي گل بيند زبانش در حديث آيد

مرا در رويت از حيرت فروبسته​ست گويايي



تو با اين حسن نتواني كه روي از خلق درپوشي

كه همچون آفتاب از جام و حور از جامه پيدايي


تو صاحب منصبي جانا ز مسكينان نينديشي

تو خواب آلوده​اي بر چشم بيداران نبخشايي



گرفتم سرو آزادي نه از ماء مهين زادي

مكن بيگانگي با ما چو دانستي كه از مايي


دعايي گر نمي​گويي به دشنامي عزيزم كن

كه گر تلخست شيرينست از آن لب هر چه فرمايي



گمان از تشنگي بردم كه دريا تا كمر باشد

چو پايانم برفت اكنون بدانستم كه دريايي



تو خواهي آستين افشان و خواهي روي درهم كش

مگس جايي نخواهد رفتن از دكان حلوايي


قيامت مي​كني سعدي بدين شيرين سخن گفتن

مسلم نيست طوطي را در ايامت شكرهايي

مرسیییییی گلم...

原版格林童 话中的 本游戏 ، 干脆脆从刘备从刘备 ... 被某日本游戏 商塑造成

ای سرو ناز ، هر چه توانی به خود ببال / ما ییم و بار محنت و قد خمیده ای

تو یوسف خواهی و یوسف خود یعقوب دیگر است
با پا ، که هیچ با سر به سوی مقصد است
عاشق را چه حاجت به دیده سر ، دیده دل هادی راه مقصد است
دیده دل عیان کند که عشق به مقصد است
دیده دل عیان کند که عاشق و معشوق به مقصد است

...
آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من