دیر آمدی باران....... من اینجا درحجم بی کسی ....... خشکیدم!!!!!!

یادت را از من نگیر.بگذار من هم مثل سهراب بگویم مهربانی کم نیست

شبهایم درد دارند..........



وقتی ندانم چراغ اتاقت را کدام





لعنتی



خاموش میکند!!!!

زندگی وقت کمی بود و نمیدانستیم ، همه تعبیر دمی بود و نمیدانستیم

حسرت رد شدن ثانیه های کوچک ، فرصت محترمی بود و نمیدانستیم

عمر ما جمله به سر رفت و به قول سهراب ، آب در یک قدمی بود و نمیدانستیم . . .