مـن

اعتـماد به نفس

نـدارم . . . .

از هرچیزی تنها
ذره‌های کوچکی مانده است
از یک عمر زندگی
مُشتی خِرت وُ پرت گوشه‌ی اتاق
از یک عمر مادری
قابی کنارِ شمعدانی‌ها

از من
از تو
از دوست داشتن
ریگ‌های کوچکی
که بار دیگر
شاعری را
به خوابِ رودخانه دعوت می کنند . . .

اونوخ مامان خبر داره ؟

عوضش اجی داری دیگه : (

خیره موندم بهش . . .

از شتابِ این چرخ ِ روان قصه ها دارم ...