گاهی باران همه ی دغدغه اش باغچه نیست گاهی از غصه ی تنها شدنش می بارد ...

پشت این پنجره خاموش



کسی در انتظار لبخندی نیست



در این شهر مه گرفته ی مشکوک



صدایی که به مهر بخواندت نیست



گریه کن!



عبور کن از سایه های رهگذر



دل بستن به زمین رسیدن به غمی مدام است



که هق هق بی دریغش گوش آسمان را می آزارد



سیاهی حرفها و گمانهای بی حساب آدمکان



رویمان را سیاه کرده است



گریه کن، کسی در انتظار نمانده...

بارانی شدم در نگاهت و در زمین فرو رفتم



طوفانی شدم و گذر کردم و ویران شدی



سایه ای بودم و از طلوع تو عبور کردم



ستاره ای مرده در کهکشان دلت



باریدی و نیامدم...





شیشه پنجره را باز کن



اشکهایم بی تاب غلطیدنند



و دستهایم در تمنای نوازشی کفر آلود



می مانم تا کورسوی انتظارم خاموش شود



می بارم و نمی آیی...