پدر دخترک پنج ساله اش را تشر زده بود که چرا کاغذ کادویی طلایی گران قیمتش را خراب کرده. مخارجش زیاد بود و هزینه های زندگی کلافه اش می کرد. اما وقتی که دخترک جعبه کادو پیچ شده را به او داد از رفتار تندش پشیمان شد . جعبه را باز کرد اما وقتی چیزی درون آن نیافت با عصبانیت گفت ، هنوز نمی دانی وقتی هدیه ای به کسی میدهی انتظار دارد که چیزی درون آن باشد اشک در چشمان دخترک حلقه زد و با بغض گفت : اما پدر جعبه که خالی نیست پر از بوسه های من است.

قفسی به آزادی تمام رویاها

تو هم مثل همیشه فقط بخوان و بگذر.

ساعت چند تشریف میارین ؟
سهیل خودت به آرمین میگی یا من به آرمیا بگم بهش بگه ؟

[!] رت چه خوشکلهمنم دلم خواس

چشمی که خیره به نقطه ای ماند