خانه خالی تنهایی

مثل آینه بی تصویر

در شب تنگ شکیبایی

عکسی آویخته بر دیوار

مثل یادی سبز

مانده در ذهن

شب پاییز

دختری

گردن افراشته با بارش گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش پدر

و زنی رعنا اما دور

در شب تنگ شکیبایی مردی تنها

مثل آینه بی تصویر

خالی خانه تنهایی

سایه ی خاموش

در شب آینه می گرید

آه هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه ساکت پا را بر فرش

این که همراه تو می گرید آیینه است

/ تو همین چهره تنهایی . . . /

عاشق شعر های مریم هستم

تولدی دیگه
ف. ف .ز

فروغ فرخزاد
.
.
.
تولدی دیگه

ت د
فروغ
فرخزاد

چه خوب اره بجنورد هم زیاده هس
من خودم بچه بجنورد شیروان مشهد ام
اره خیلی زیبا قشنگ ان
هم ترکمن ها هم ترک ها
والبته کرد ها هم سنتی برگزار میکنن عروسی رو ولی یکم فرق میکنه با عروسی ترکمن ها و...
مرسی
اره دیگه این سنت ها نباشه یه چیزی کم ِ انگار.

خانه دل تنگ غروبی خفه بود

مثل امروز که تنگ است دلم

پدرم گفت چراغ

و شب از شب پر شد

من به خود گفتم یک روز گذشت

مادرم آه کشید

زود بر خواهد گشت

ابری هست به چشمم لغزید

و سپس خوابم برد

که گمان داشت که هست این همه درد

در کمین دل آن کودک خرد ؟

آری آن روز چو می رفت کسی

داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم

معنی هرگز را تو چرا

بازنگشتی دیگر ؟

آه ای واژه شوم

خو نکرده ست دلم با تو هنوز

من پس از این همه سال

چشم دارم در راه

که بیایند عزیزانم آه