با تو نیستم.تو نخوان.با خودم زمزمه میکنم.من خوبم.من آرامم.من قول داده ام.فقط کمی تو را کم آورده ام!یادت هست میگفتم در سرودن تو ناتوانم.واژه کم می آورم برای گفتن دوستت دارمها.حالا تمام واژه ها در گلویم صف کشیده اند.با این همه واژه چه کنم! باید حرفهایم را مچاله کنم و برگرده باد بیاندازم.باید خوب باشم اما.فقط کمی بی حوصله ام!آسمان روی سرم سنگینی میکند.روزهایم به سرآمده اند.هرچه خودم را به کوچه بی خیالی میزنم.باز سراز کوچه دلتنگی در میاورم.روزها تمام ابرهای اندوه در چشمان منند ولی نمی بارند.چون من خوبم.من آرامم.من قول داده ام!تمام خنده هایم را نذر کرده ام که گریه ام نگیرد.اما شبها وای از شبها! هوای آغوشت دیوانه ام میکند.دلم بدجوری بهانه ات را میگیرد.کاش لااقل میشد فقط “شب بخیر” شبها را بگویی تا بخوابم لالایی ها پیشکش!آه و آه و بازم آه.خسته شدم از این همه آه.شبها تمام آه ها در سینه منند.آن قدر سوزناک هستند که میتوانم با این همه آه دنیا را خاکستر کنم.اما حیف که قول داده ام.فقط کمی دلواپسم!کاش قول گرفته بودم از”تو”برای کسی از ته دل نخندی.می ترسم مثل من عاشق خنده هایت شود...ادامه در دیدگاه