با گوشه چشمِ فاطميِ خود چها كني!

سنگ سياه قلبِ مرا ،كهربا كني



من از پل صراط جزا پرت مي شوم

دستم اگر كه روز قيامت رها كني



آقا چه مي شود كه مرا در صف حساب

از لابه لاي آن همه آدم سوا كني



آقا چه مي شود كه شوم مَحرم و شما

من را براي ديدن زهرا صدا كني



آقا سعادت دو جهان قسمتم شود

يكبار اگر براي غلامت دعا كني

حـرمت را مـی‌گیـرم!
وصـل مـی‌شـوم به روضــه‌ی منـوره‌ات
مــی‌گـذارم روی اسپـیـکر
هیـاهـو می‌پـیـچد
روی سجـاده‌ام!
صـدای ِ زن‌ـها و مردــهایـی کیـلومتـرـها دورتــر از من!
در کنــار // تـو //، بـه بُعد مسافت
سجاده‌ام پـر مـی‌شود
بـغض‌ـهاشـان،
دردـهاشـان، پـُـر مــی‌شود
از زلـال استـجابـتِ چشم‌ـهایـی کـه عاشـقت هسـتنـد
رخصـت بـده
تا // زانــو // بـزنند
نـفس ـهایم در مقابل ِ رأفتت ...



نبضـ :
قطع نمی‌شـود بـی‌تابـی ِ از حد گذشتـه‌ی این تــا همیشـه گدای ِ محضرت

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی (ع) ...

کوتاه قدّ و سبزه و مويش مجعّد است
انگار از جنوب به اين شهر آمده است

خود را بغل گرفته و خوابيده روي سنگ
مثل درخت‌هاي خيابان مجرّد است

"آقا! بلند شو! كمرت يخ نمي زند؟
سرماي سنگفرش براي بدن بد است

مهمان‌سرا، هتل، نه! اقلّاً برو حرم

اين‌جا به هر دري بزني باز مشهد است"



:"گفتم مگر امام رضا دكتري كند
از بندر آمدم پسرم پاي مرقد است

يك سال پيش زائر مشهد شدم، نشد
امسال هم دخيل ِ اميدي مجدّد است

از كودكي فلج شده با چرخ مي رود
امسال رفته مدرسه، اسمش محمد است

نقّاشي‌اش كشيده دو تا كفش، شكل ابر
ابري كه گرم بارش بارانِ ممتد است

نقاشی اش کشیده خودش را کبوتری
آن هم کبوتری که نگاهش به گنبد است

...امشب دلم حرم زده شد، حرمتش شكست
ديدم براي عرض ارادت مردّد است،

بيرون زدم به سمتِ خيابان براي خواب
شايد همين نصيب من از لطف ايزد است"

فردا کسی که با پسرش راه می رود
كوتاه قدّ و سبزه و مويش مجعّد است

هر جا برم تو با منی ... اما من باتو ... ؟!!!! کاش باشم ...

السلام علی السلطان، علی ابن موسی الرضا (ع)

از دل ما گفتی .... احسنت

شاعر : خسرو سینائی