خانه تو زادگاه ابرهای بی قرار
خانه تو زادگاه آفتاب است از قدیم

حرف های ما پر از پروانگی هستند، باز
در طواف نور تو پرواز کم می آوریم

چیست تکلیف کسی که در خودش زندانی است
او که دور افتاده از فیض صراط المستقیم

از رمیدن های آهو ترس و تک افتادگی
بغض هایم را بخوان از چشم های یاکریم


خسته ام
زن های طالع بین مشهد گفته اند:
پیله کرده غصه در چشمانم
اما بگذریم

حال من با فال " انعمت علیهم" می شود
بهتر از حال کبوترهای در صحنت مقیم

هرچه می خواهد دل تنگت بگو، من راضی ام
درجواب نامه ام باران بیاید یا نسیم

با گوشه چشمِ فاطميِ خود چها كني!

سنگ سياه قلبِ مرا ،كهربا كني



من از پل صراط جزا پرت مي شوم

دستم اگر كه روز قيامت رها كني



آقا چه مي شود كه مرا در صف حساب

از لابه لاي آن همه آدم سوا كني



آقا چه مي شود كه شوم مَحرم و شما

من را براي ديدن زهرا صدا كني



آقا سعادت دو جهان قسمتم شود

يكبار اگر براي غلامت دعا كني

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی (ع) ...

هر جا برم تو با منی ... اما من باتو ... ؟!!!! کاش باشم ...

نمی دونی چه قدر عالی بود برام ...

به دل افتادن گاه و گدارت را نمی فهمم

پیر کردی خودتُ که ... یه چن تا از اوون اعترافایِ بچِگیت بزار حالت خووب میشه ...

مثل نسیم صبح از اینجا گذر کن و
باد صبای مشک فشانی به ما بده

بی کس تر از همیشه رساندیم خویش را
آواره ایم... جا و مکانی به ما بده

از بس که در پی همه غیر از تو بوده ایم
از پا نشسته ایم... توانی به ما بده

از سفره ای که وقت سحر پهن می کنی
مانده غذا و خورده ی نانی به ما بده

"با روضه حسین نفس تازه می کنیم"
روضه بخوان دوباره و جانی به ما بده

--------------------------

محمد علی بیابانی