Alireza
در انـــــدرون مــــن خـــسـتـــه دل نــــدانـــم کــیــســـت/ کـــه مــــن خــمــوشــم و او در فــــغـــان و در غــوغــاســت!
Alireza
می بخشی یا الهی , جُرم مرا که گاهی / گر غیر حضرت تو , یاری گزیده بودم
Alireza
تا می توانی در جهان ساده و یک رنگ باش/ قالی از صد رنگ بودن زیر پا افتاده است
Alireza
ولله که شهر بی تو مرا حبس می شود / آوارگی و کوه وبیابانم آرزوست
Alireza
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن/ که دوست خود روش بنده پروری داند