کمیاب گشته عاشق و نایاب گشته عشق

میخانه ها خراب شده ساقیا بیا ...

هر چی که خاطره داری مال ِ من .

خودت به من بگو ... بهشت ِ تو کجای این همه جهنمه ؟ ...

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر با آن پوستين سرد نمناكش.
باغ بي برگي، روز و شب تنهاست،
با سكوت پاك غمناكش.

ساز او باران ، سرودش باد
جامه‌اش شولای عريانیست
ور جز اينش جامه‌ای بايد،
بافته بس شعله‌ی زر تار پودش باد.

گو برويد يا نرويد هر چه در هر جا كه خواهد يا نمی خواهد،
باغبان و رهگذاری نيست.
باغ نوميدان،
چشم در راه بهاري نيست.

گر ز چشمش پرتوِ گرمی نمي‌تابد،
ور به رويش برگِ لبخندی نمي‌رويد؛
باغ بی برگی كه می گويد كه زيبا نيست؟
داستان ازميوه‌های سر به گردون‌سایِ اينک خفته درتابوت پست ِخاك مي‌گويد.

باغ بی برگی
خنده اش خونی است اشک آميز.
در آن
جاودان بر اسب ِ يال افشانِ زردش می چمد

پادشاه فصل ها، پاييز.

(مهدی اخوان ثالث)