همه
لرزش دست و دل‌ام
از آن بود
که عشق
پناهی گردد،

پروازی نه
گريزگاهی گردد.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ آبی‌ات پيدا نيست.


و خُنکایِ مرهمی
بر شعله‌یِ زخمی

نه شورِ شعله
بر سرمایِ درون.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ سرخ‌ات پيدا نيست.



غبارِ تيره‌یِ تسکينی
بر حضورِ وهن
و دنجِ رهايی
بر گريزِ حضور،
سياهی
بر آرامشِ آبی
و سبزه‌یِ برگ‌چه
بر ارغوان



آی عشق آی عشق
رنگِ آشنای‌ات
پيدا نيست.

بر زمينه‌یِ سربی‌یِ صبح

سوار
خاموش ايستاده‌است
و يالِ بلندِ اسب‌اش در باد
پريشان‌می‌شود.


خدايا خدايا
سواران نبايد ايستاده‌باشند
هنگامی که
حادثه اخطارمی‌شود.


کنارِ پرچينِ سوخته

دختر
خاموش ايستاده‌است
و دامنِ نازک‌اش در باد
تکان‌می‌خورد.



خدايا خدايا
دختران نبايد خاموش بمانند
هنگامی که مردان

نوميد و خسته
پير می‌شوند.

تو را نگاه و مرا مات آن نگاه کشید
کسی که چشم تو را اینهمه سیاه کشید

کسی که طرح مرا باب ذوق تو نزد و
تو را به ذوق من اینهمه دلبخواه کشید

به شاهکار خودش بر تو آنقدر زل زد
که نقش آینه ها را به اشتباه کشید

به رنگ گندمی ات طعم سیب را بخشید
و بعد پای مرا هم به این گناه کشید

فقط نگاه کن و شعرهای تازه بخواه
که هرچه شعر کشید از همین نگاه کشید

غزال کوه نشینم به خود نناز که گاه
گناه ریزش کوهی به پای کاه کشید

من آن پلنگ جسورم که خرق عادت داشت
و نقشه های تصاحب برای ماه کشید

تو را رقم زد و لبخند زد به خلقت خویش
مرا کشید و برای همیشه آه کشید

و راز پاکی هر عشق پیش فاصله هاست
به این دلیل میان من و تو راه کشید

مرا
تو
بی‌سببی
نيستی.

به‌راستی

صِلتِ کدام قصيده‌ای
ای غزل؟
ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی
به آفتاب

از دريچه‌یِ تاريک؟



کلام از نگاهِ تو شکل‌می‌بندد.
خوشا نظر بازيا که تو آغازمی‌کنی!


پسِ پشتِ مردمکان‌ات

فريادِ کدام زندانی‌ست
که آزادی را
به لبانِ برآماسيده
گلِ سرخی پرتاب‌می‌کند؟ــ
ورنه
اين ستاره‌بازی
حاشا
چيزی بدهکارِ آفتاب نيست.


نگاه از صدایِ تو ايمن‌می‌شود.
چه مومنانه نامِ مرا آوازمی‌کنی!


و دل‌ات
کبوترِ آشتی‌ست،
درخون‌تپيده
به بامِ تلخ.

بااين‌همه
چه بالا
چه بلند
پروازمی‌کنی!

اگر که بيهُده زيباست شب

برای چه زيباست
شب

برای که زيباست؟ــ

شب و
رودِ بی‌انحنایِ ستاره‌گان

که سرد می‌گذرد.


و سوگ‌وارانِ درازگيسو
بر دو جانبِ رود

يادآوردِ کدام خاطره را

با قصيده‌یِ نفس‌گيرِ غوکان
تعزيتی‌می‌کنند

به هنگامی که هر سپيده
به صدایِ هم‌آوازِ دوازده گلوله
سوراخ
می‌شود؟


اگر که بيهُده زيباست شب
برای که زيباست شب
برای چه زيباست؟

در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

از اين زنجيريان، يک تن، زن‌اش را در تبِ تاريکِ بهتانی به ضربِ دشنه‌يی کشته‌است.

از اين مردان، يکی، در ظهرِ تابستانِ سوزان، نانِ فرزندانِ خود را، بر سرِ برزن، به خونِ نان‌فروشِ سختِ دندان گرد آغشته‌است.

از اينان، چند کس در خلوتِ يک روزِ باران‌ريز بر راهِ رباخواری نشسته‌اند
کسانی در سکوتِ کوچه از ديوارِ کوتاهی به رویِ بام جسته‌اند
کسانی نيم‌شب، در گورهایِ تازه، دندانِ طلایِ مرده‌گان را می‌شکسته‌اند.

من اما هيچ کس را در شبی تاريک و توفانی نکشته‌ام
من اما راه بر مردِ رباخواری نبسته‌ام
من اما نيمه‌هایِ شب ز بامی بر سرِ بامی نجسته‌ام.



در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

در اين زنجيريان هستند مردانی که مردارِ زنان را دوست می‌دارند.
در اين زنجيريان هستند مردانی که در رويای‌ِشان هر شب زنی در وحشتِ مرگ از جگر برمی‌کشد فرياد.

من اما، در زنان چيزی نمی‌يابم‌ ــ گر آن همزاد را روزی نيابم ناگهان، خاموش‌ــ
من اما، در دلِ کُهسارِ روياهایِ خود، جز انعکاسِ سردِ آهنگِ صبورِ اين علف‌هایِ بيابانی که می‌رويند و می‌پوسند و می‌خشکند و می‌ريزند، با چيزی ندارم گوش.

مرا گر خود نبود اين بند، شايد بامدادی، هم‌چو يادی دور و لغزان، می‌گذشتم از ترازِ خاکِ سردِ پست...

جرم اين است!
جرم اين است!

زندانِ موقتِ شهربانی، ۱۳۳۶

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌یِ دريایِ سردِ شب
پُرشعله می‌فروزد.

آيا چه اتفاق؟
کاخی است سربلند که می‌سوزد؟
يا خرمنی ــ که مانده ز کينه
در آتشِ نفاق‌ــ؟

هيچ اتفاق نيست!

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌یِ شب شعله‌می‌زند،
وين‌جا، کنارِ ما، شبِ هول است
در کارِ خويش گرم
وز قصه باخبر.
او را لجاجتی است که، با هر چه پيشِ دست،
رویِ سياه را
سازد سياه‌تر.


آری! در اين کنار
هيچ اتفاق نيست:

در دور دست آتشی اما نه دودناک،

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی

- دوستت دارم -

دلت را میپویند

مبادا شعله ای

در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

... و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

و در این بن بست

کج و پیچ سرما

آتش را به سوگوار

سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

آنک قصابانند بر گذرگاهها

با کنده و ساطوری خون آلود

و تبسم را بر لب ها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان ...

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

...تصور می کنی دنیای ِ ما را پول می سازد؟!

نه جانم! ای عزیزم غالبن مشغول می سازد



که شب آبستن روزاست و روز آبستن ِ شب نیز

طبیعت از برای ِ هر چه یک فرمول می سازد



و هر چیزی درون ِ خویش ضدش شکل می گیرد

که آن را هم به وقت و موعدش موکول می سازد



مُسّـلم هست بـر هـر آشنـای ِ راز ِ ایـن هستـی

فلک، گردونـه اش را سـاده و معمـول می سازد



کج و معوج شدن، شایع شود وقتی که می ترسیم

ولـی هستـی دقیقـن هـرچـه را شاغـول می سازد



حدیث زنـدگی بسیـار صاف و سـاده می باشد

نمی دانم چرا انسـان از آن یک غول می سازد؟!