سنگ صبور است ؛

از قدیم از دیروز

بادکرده از غم كنج گلو

و اگر لب بگشاید

از عمق وجود من و تو باخبر است .

نه ،نه

سنگ صبوری لال است .

گاهی ؛

بی صدا در آب جان داده

اما هنوز با نگاهی شفاف

دل داده به صدای من و تو .

و سنگدل آب

مانع از ریختن اشک من و تو بر سنگ .

وای بر دل سنگ صبور؛

وای بر دل سنگ صبود.

ابری آزاد باش؛
ببار باعشق ،
پری از نور
زنده شو
آب تو آنی
خروش کن.
ای ذرات معلق ؛در حضورش آرام
آرام که ما آنیم و خود دانیم
خاموش که دانیم
از ازل سرشاریم
از عدم لبریزیم
اما باز
آرام ،
مردیم؛سوختیم ؛تباه شدیم.