غروب وجودم دوباره بیکران شده است
چقدر تاریکی زیباست گاهی

زمانی که باران می بارد و تو سکوت می کنی
زمانی که در طاقچه افکارم تنها شمعی روشن است که با هر بادیی امکان خاموشی اش وجود دارد .! تمام وجودم برای تلاش اینکه شمع خاموش نشود صرف می شود
اما لحظه ایی تلاش ام به این سو نمی رود که خاموشی شمع هم گاهی زیباست
گاهی باید در تاریکی مطلق فرو رفت تا ارزش روشنایی را دانست ..!!

ای فلسفه ی واقعه ی بود و نبودم
پیوسته به تو وصله شده بند وجودم

ای منطق با قاعده ی عشق حقیقی
پژواک حضور تو شده گفت و شنودم

ای حکمت مطلق که شدی باعث هرچیز
تا پلک زدی من به جهان چشم گشودم

ای آگهی ذهن من اندازه ی قطره
از وسعت دریایی ات این بوده حدودم

مس ماندم و عشق تو فقط گرد طلا را
در مایه نپاشیده به هنگام فرودم

حالا چه کنم با نفس آه گرفته
در آینه ی خاکی خود وقت سجودم