باران قصیده واری

-غمناک -

آغاز کرده بود.

می خواند و باز می خواند

بغض هزار ساله دردش را انگار می گشود.

اندوه زاست زاری خاموش!

نا گفتنی است... اینهمه غم؟!

نا شنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟

گفتند اگر تو نیز

از اوج بنگری

خواهی هزار بار از و تلخ تر گریست!

تنهاتر از همیشه ، در ایوان نشسته ام

ماه درشت

یاس هزار پر

ماه درست

باغ کبوتر

ماه تمام

تازه و تر

بر آب های نیلی شب،بال می زند

من نیز،پا به پایش

با بال بسته ام!

تنها تر از همیشه

جام می ام تهی ست

جام غمم پر است.

وز جام دل مپرس،

کاین جام را به سنگ صبوری شکسته ام

شب، همره نسیم و ستاره

با کاروان یاس و کبوتر

تا کوچه باغ های سپیده

آهسته می رود....

من نیز،پا به پای سه تار گسسته ام!!!!!!!!

گاهي بيا و لحظه‌اي بمان دستي به روي شانه‌ي من بگذار تا از فراز ماندنت اين

سطرهاي در هم و برهم اين تلخ نوشته هايم و اين شعرهاي مبهم و خط خورده‌ي

مرا در دفترم بخواني تا سطرهای تار روشن شوند تا من قلم به دست تو بسپارم تا تو

به دست من بنويسي آمدنت را....

تو بــــارون كه رفتي ، شبم زير و رو شد
يه بــغض شكســـته رفيــق گلــوم شد
تو بـــارون كه رفتي ، دل باغچه پژمـــرد
تمام وجـــودم توي آيينه خط خـــورد

هنـــوزم كه بارون تو كوچه ميباره
دلـــم غصه داره ، دلــــم بي قــــراره
نه شـــب عاشقـــانه ست ، نه رويا قشنگه
دلــــم بي تو خـــونه ، دلــــم بي تو تنـــگه

يه شب زيـــر بارون كه چشمم به راهـــه
ميبينـــم كـــه كوچه پر نـــور مـــــاهـــه
تو مــــاه منـــي كه تو بارون رسيدي
اميد منـــي تو شب نـــا اميـــدي

تو بارون که رفتی