مثه گنجشک توی طوفان

مثه فریاد زیر آبم

مثه آشفته ی موهات

مثه چشم تو خرابم

داشتی انگاری می ترکید

درد دنیا توو سرم بود

منو توو هوا رها کرد

هر کسی بال و پرم بود

روزای بدم که رفتن

وقت روز بدترم بود

این شبانه ، این ترانه

گریه های آخرم بود

پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم ...

آواز عاشقانه ی مادر در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد
ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزها ی خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا»‌به باد رفت
«آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

شب هجران من مشو تو سحر

ور نه این انتظار می دهی به هدر

یار من چونکه شرط کرده می آید

چون روی آن نمی شود به ثمر

اول شب به قصد راز و نیاز

روی خود کرده ام به سوی قمر

قصه هایی ز دوری و هجران

در میانشان سروده ام به خطر

زین نمط بس نهفته دارم بیش

وا نهادم به سوز و خون جگر

تا مگر زین میانه باد وفاق

دل بسوزد رساندش به سمر

امدی و سردی حضورت به مرگ نزدیکم کرد ؛
آمدی و جان خاطراتم را ربودی ؛
آرزوهایم را برگ برگ
سپرده به دست باد
باد بردشان تا دور دستها
آسمان را کبود کرد؛
و پناه من دخمه ای ؛تنگ،سرد،تاریک
لحظه ای صدای پایت بی جانم کرد ؛
به انتظار ماندم ،
تااینکه ؛زمان دل یخی تورا آب کند
تاشاید؛ انعکاس مهربانیم
درچشمانت رخنه کند.