زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کان جا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد خون ریز را حمایت
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود
از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت

شعرهايم را در قاب شيشه اي به نظاره ات، به نمايش، آغشته كنم

قلب شعرم را به تپش مرگبار لحظه ها كوك كنم

احساس بر آمده از عمق وجود تهيدستان عاشق پيشه را لبريز كنم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي

كتاب عاشقان مسند عشق را جلد ي نو در اندازم

طرحي از شمايل نيلگونت به آن نقش زنم

تفكري عاشقانه پر از زندگي در دامانت گذارم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي.....................................



لاله ي سردرآمده در دشت گران را به مشت عشق كشم

شقايقان عاشق عشق را معشوقه اي به دامن صيدت كشم

و اقاقيهاي بستر وجودم را به روي آفتاب گرم وجودت كشم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي ........................................



بازوانم خسته ، گله رميده ، تو باز مانده از من ، ومن دور مانده از تو

شعر به گل مانده ، اشك خشكيده ، تو خسته ز من ، ومن دلشكسته ز تو

دستم نگرفتي ، شعرم نخواندي ، مرا به بازيچه طفلي فروختي ، اما من هنوزهم عاشقم

ديگر نيامدي ، باز آمدنت هم نيست ، ومن ............منتظرم

شرمنده میکنی به خدا

من به خودم افتخار میکنم که دادشی مثل تو دارم