از شوق به هوا می پرم چون کودکی ام
و خوشحال که هنوز
معمای سبز رودخانه از دور
برایم حل نشده است
آری! از شوق به هوا می پرم
و خوب می دانم
سالهاست که مرده ام

دستي تكان بده حالا كه مي روي

دلتنگ ميشوم تنها كه مي روي

پيشانيت اگر خط خوردگي نداشت

مي خواندمش كه تو ، تو با كه مي روي

نگاه كن در چشمهاي من

حالا بگو كجاست ؟ آنجا كه مي روي

نفرين نمي كنم شايد ببينمت

دنيا به كام تو هر جا كه مي روي

يك لحظه صبركن شايد نديدمت

دستي تكان بده حالا كه مي روي

دستي تكان نداد وقتي دلم شكست

باور نمي كنم شايد نداشت دست

هر چند مي شنيد فريادهاي دل

اما غريبه وار از كوچه رخت بست

من با خيال او اينجا نشسته ام

او بي خيال من با ديگري نشست

ديريست مانده ام بيهوده منتظر

اي كاش مي رسيد ز دور دست

هرگز نديدمش اما هنوز هم

نفرين نمي كنم شايد نداشت دست...

گفتمش بی تو چه باید کردن؟
عکس رخساره ی ماهش را داد
گفتمش مونس شبهایم کو؟
تاری از زلف سیاهش را داد
وقت رفتن همه را می بوسید
به من از دور نگاهش را داد
یادگاری به همه داد و به من
انتظار سر راهش را داد...

نقش هایی که کشیدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هایی که فکندم در شب،

روز پیدا شد و با پنبه زدود.



دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است.

جنبشی نیست در این خاموشی:

دست ها، پاها در قیر شب است.