آقاي دو تا يوسف مثلا سلام كرديمااااااااااااااا

تابه جهیزمون یادت می آد؟
با وفاتر از تو بود...
سوخت با آتش فقری که مرا می سوزاند...
ساخت با چربی و چرک
هفته و هفت نیمرو...
دسته اش سوخت ..رنگش رفت .....
بگذریم از گذر آنهمه رویاهایش ...
حسرت دیدن فر , پختن پیتزاهایش....
گاه گاهی از سر بی تابی
گریه می کرد ولی...تابانه
آتش فقر مرا می بوسید ..همزمان با دل من می پوسید

دل من تابه ی رویاهایت

يك لكه اي ز ننگ به دامان زندگي


و ز ننگ زندگاني آلوده دامني


يك ضجه ي شكسته به حلقوم بي كسي


راز نگفته اي و سرود نخوانده اي


من چيستم؟

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ما را ز منع عقل مترسان و می بیار
کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد
جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
او را به چشم پاک توان دید چون هلال
هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست
فرصت شمر طریقه رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

پشت زمانها گم شده !!!