مگر باران کند کاری به احوال دل زارم
که از این روز و این لحظه شده تنها گله, کارم
دلم پر خون و پر درد است واز عالم شده خسته
مگر باران کند کاری بشوید چشم خونبارم!
صدای رفتنش وقتی که از احساس من ردشد
بپیچیده است در روحم من از ان لحظه بیمارم!
چه گویم ؟از که نالم؟که خود دادم به دستش دل
خودم مسئول این دردم بر این لعنت سزاوارم
بزن باران بزن باران که گر صد روز هم باری
نپرسم از چه میگری یکه من همچون تو غم دارم
صدایش میکنم امشب صدایی نیست در پاسخ
بزن باران بزن باران که من تا صبح بیدارم!

توسط:ترنم باران

موسی مندلسون پدر بزرگ آهنگساز شهیر آلمانی، انسانی زشت و عجیب الخلقه بود. قدّی بسیار کوتاه و قوزی بد شکل بر پشت داشت. موسی روزی در هامبورگ با تاجری آشنا شد که دختری بسیار زیبا و دوست داشتنی به نام فرمتژه داشت. موسی در کمال ناامیدی، عاشق آن دختر شد، ولی فرمتژه از ظاهر و هیکل از شکل افتاده او منزجر بود.
زمانی که قرار شد موسی به شهر خود بازگردد، آخرین شجاعتش را به کار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرین فرصت برای گفتگو با او استفاده کند.


دختر حقیقتاً از زیبایی به فرشته ها شباهت داشت، ولی ابداً به او نگاه نکرد و قلب موسی از اندوه به درد آمد. موسی پس از آن که تلاش فراوان کرد تا صحبت کند، با شرمساری پرسید:

- آیا می دانید که عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته می شود؟

دختر در حالی که هنوز به کف اتاق نگاه می کرد گفت:

- بله، شما چه عقیده ای دارید؟

- من معتقدم که خداوند در لحظه تولد هر پسری مقرر می کند که او با کدام دختر ازدواج کند. هنگامی که من به دنیا آمدم، عروس آینده ام را به من نشان دادند و خداوند به من گفت: «همسر تو گوژپشت خواهد بود»

درست همان جا و همان موقع من از ته دل فریاد برآوردم و گفتم:

«اوه خداوندا! گوژپشت بودن برای یک زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چی زیبایی است به او عطا کن»

فرمتژه سرش را بلند کرد و خیره به او نگریست و از تصور چنین واقعه ای بر خود لرزید.

او سال های سال همسر فداکار موسی مندلسون بود.

نتیجه اخلاقی:

دخترها از گوش خام می شوند و پسر ها از چشم!