دل تو قفل شده شايد به عبس
دل قوي دار از دزد و گزند
ليك دل به دريا بزند
هركه ره عشق رود
ره زن عشق
دل ببرد سوي فنا
آن كه دل شكند در ره عشق
نام خود مي شكند
آدم ديو سرشت

يوسف ساعت 3.30

مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم

خوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم

دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روز

خوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم

با گریه خونین من و خنده مهتاب

آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم

از چشم تو سرمست و به بالای توهمدست

صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم

زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویش

ما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم

امروز باز نشر ولایکت با من

تا آنجا که نيامدي
خود را مهمان يک فنجان قهوه کردم
صبر ديرش شد
رفت
اما هنوزم منتظرت بودم
قهوه هم چه ميزبان کم طاقتي ست
او هم رفت
ساعت هم ديرش شد
تند و تند دور خودش مي چرخيد
اما هنوزم منتظرت بودم
نگراني اومد
دلم سراغ بي قراري رو گرفت
فنجان قهوه باز هم آمد
و دلم خواست که باز هم بنشينم منتظر
اين بار
گفتگو با فنجان قهوه بيشتر طول کشيد
اما باز هم نيامدي
او رفت
و من هنوزم منتظرت هستم
شايد فنجاني قهوه
دوباره تنهايي ام را پر کند
اما جاي لبخند تو را
چه چيزي مي تواند پر کند؟
منتظرم، دير نکني
براي هديه همان لبخند کافي ست

روزها می گذرد...

حادثه باز مرا می خواند...

دل من ترسیده است!

کاش می مردم و از خاطره ها می رفتم!

گرچه عمری است که از خاطرشان محو شدم!

کاش امشب شب آخر باشد که من و غصه هم آغوش همیم!

کاش خورشید نتابد فردا و نبینیم آن را!

من دلم می لرزد!

حسی از دور به من می گوید پشت این شب سحری نیست ولی...

غم من از این نیست...

غم من بیش ز مرگ دنیاست!

غمم از بی کسی خویشتن است...

غمم از تنهاییست...

بر دلم نیست امیدی که بمانم فردا ..

و بدانم آیا باز زندانی دنیا هستم یا که باید پر و بالی بگشایم به سبکبالی مرگ؟

غمم از این ها نیست-کاش تنها این بود-غمم از بی کسی خویشتن است...

من چرا تنهایم؟؟؟

من چرا تنهایم؟؟؟