تو را نگاه و مرا مات آن نگاه کشید
کسی که چشم تو را اینهمه سیاه کشید

کسی که طرح مرا باب ذوق تو نزد و
تو را به ذوق من اینهمه دلبخواه کشید

به شاهکار خودش بر تو آنقدر زل زد
که نقش آینه ها را به اشتباه کشید

به رنگ گندمی ات طعم سیب را بخشید
و بعد پای مرا هم به این گناه کشید

فقط نگاه کن و شعرهای تازه بخواه
که هرچه شعر کشید از همین نگاه کشید

غزال کوه نشینم به خود نناز که گاه
گناه ریزش کوهی به پای کاه کشید

من آن پلنگ جسورم که خرق عادت داشت
و نقشه های تصاحب برای ماه کشید

تو را رقم زد و لبخند زد به خلقت خویش
مرا کشید و برای همیشه آه کشید

و راز پاکی هر عشق پیش فاصله هاست
به این دلیل میان من و تو راه کشید

كنارم هستي و اما ، دلم تنگ ميشه هر لحظه
خودت ميدوني عادت نيست ، فقط دوس داشتن محضه
كنارم هستي و بازم ، بهونه هامو ميگيرم
ميگم واي چقدر سرده ، ميام دستاتو ميگيرم
يه وقت تنها نري جايي ، كه از تنهايي ميميرم
از اينجا تا دم در هم بري دلشوره ميگيرم
فقط تو فكر اين عشقم، تو فكر بودن باهم
محاله پيش من باشي ، برم سرگرم كاري شم
ميدونم كه يه وقتايي ، دلت ميگيره از كارم
روزايي كه حواست نيست ، بگم خيلي دوست دارم
تو هم مثل مني انگار ، از اين دلتنگيا داري
تو هم از بس منو ميخواي ، يه جورايي خود ازاري
كنارم هستي و انگار همين نزديكياس دريا
مگه موهاتو وا كردي كه موجش اومده اينجا
قشنگه رد پاي عشق ، بيا بي چتر زير برف
اگه حال منو داري ، ميفهمي يعني چي اين حرف

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست

هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی‌دریغ

دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

گر برود جان ما در طلب وصل دوست

حیف نباشد که دوست دوست‌تر از جان ماست

دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان

گونه زردش دلیل ناله زارش گواست

مایه پرهیزگار قوت صبرست و عقل

عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

دلشدهٔ پای بند گردن جان در کمند

زهرهٔ گفتار نه کاین چه سبب وان چراست

مالک ملک وجود حاکم رد و قبول

هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست

تیغ برآر از نیام زهر برافکن به جام

کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست

گر بنوازی به لطف ور بگدازی به قهر

حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب

عهد فرامش کند مدعی بی‌وفاست

سعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست

گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست