وباز اجتناب ناپذیری دیگر
گفتی می خواهی جودی ابوت باشی
ولی من جودی ابوت شده ام
با با لنگ دراز عزیز سلام
باز دل به شب دادم . هوا بقدری مه آلود ، همراه آلودگی است که تیر برق هم زیر پای خود را نمی بیند. من هم دفترم را به علت کم بودن نور و هم به علت ..............و دل ناله های خاموش .

چند سال پیش در خیابان آزادی جهت پیاده روی قدم میزدم . قسمتی از خیابان از وسط پادگان گذشته و خیلی آرام است و ترد عابر پیاده بندرت .
به سه راه ارتش رسیدم . پیر مردی ژنده پوش در خیابان کنار جوی آب خوابیده بود . کمی نگاه کردم و بیخیال برگشتم .
کمی دور شده بودم ، نوجوانی صدایم کرد . برگشتم ، مردی شاید 10 سال کوچکتر از من . لاغر و ضعیف روی ویلچر و پاهایش فلج . فشار زندگی مچاله کرده بود .
گفتم : بفرمایید
گفت : آن مرد را دیدی ؟
گفتم : آره دیدم .
گفت : نمخوای کمش کنی ؟ بغض در صدا و اشک در چشمانش توجه ام را جلب کرد . انگار شلاقم می زد
برگشتم .
یک ماشین صدا کردم و به راننده گفتم کمک کن این مرد را ببریم بیمارستان .
پیرمرد را صدا زدم . پدر .............پدر ...........
پیرمرد : هـــــــــــا
اسمت چیه
حاج........
از کجا می آیی ؟
از مکه
کجا می خوای بری
به مکه
زیر بغلش را گرفتم و بلند کردم ، نشست و با عصبانیت گفت : چه کارم داری ؟
گفتم حالت خوب نیست می خواهم ببرمت دکتر
گفت : حال من خیلی هم خوبه ( البته او کشیده و با یک حالت خاص حرف میزد )
راننده تاکسی قهر کرد ورفت غرغر زنان ...اگه من خودم را برای اینها علاف کنم از کار و زندگی می افتم روزی 100 تا می بینم .
ولی چند تا ماشین دیگه آمد و نزدیک به 10 نفری جمع شدند .
گفتم : حالت خوبه پس را اینجا خوابیدی ؟
گفت : تو ایستادی ، من هم خوابیدم . چه ایرادی داره ؟ آقا دست از سرم بردارید من خیلی هم راحتم .
.
.
.
به نتیجه ای نرسیدیم . همه پراکنده شدیم و او دو باره خوابید .

کجای این قصه جالب بود ؟ پس از سالها چرا ذهن از صندوق خاطرات این قصه را بیرون میکشد ؟
تفاوت در جهان بینی یوسف آن روز و آن مرد معلول .
یوسف و صدها ماشین با انواع سر نشینان ها بی تفاوت از کنار آن پیر مرد گذشتیم ولی مردی ضعیف ، معلول برای یاری کردن فریاد زد و جمعیتی را جمع کرد . گر چه هیچ کاری نکردیم .

خوابیدن یعنی مردن

جدا شدن از تو ...

از خفتنم بیزارم....

.تاب تحمل نتوانم که شوی دور از چشمانم...

تو بخواب آسمان...

من تو را خواهم ماند

.تو بیارام

لحظه ی خفتن من مرگ تدریجی رویایی من است

نکند خوابیدی؟؟

آن لبان موزون

،آن چشمان معصوم

مال منند

چه بخواهی و چه نه

چه کسی بعد از من

غبار چشم هایت را می دزد ؟

چه کسی بعد از من

سکوت تنهایت را گلباران می کند ؟

چه کسی بعد از من

عمق دلتنگیت را ساز می شود ؟

چه کسی بعد از من

به یاد دلگویه هایت اشک می ریزد ؟


چه کسی بعد از من

بهانه بازیگوشی زلفت با باد می شود ؟

چه کسی بعداز من

دست تنهایی تو را می گیرد ؟

چه کسی بعد از من

موج خاطراتت را شانه می کند ؟

چه کسی بعد از من

نامت را روزی هزاران بار فریاد می زند ؟

چه کسی بعد از من

مرا در تو تکرار می کند ؟