بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی

گر پیر مناجاتست ور رند خراباتی

هر کس قلمی رفته‌ست بر وی به سرانجامی

فردا که خلایق را دیوان جزا باشد

هر کس عملی دارد من گوش به انعامی

ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم

تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی

سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد

آنان که ندیدستند سروی به لب بامی

روزی تن من بینی قربان سر کویش

وین عید نمی‌باشد الا به هر ایامی

ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن

آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی

ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی

گر چه شب مشتاقان تاریک بود اما

نومید نباید بود از روشنی بامی

سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی

در کام نهنگان رو گر می‌طلبی کامی

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی

الا بر آن که دارد با دلبری وصالی

دانی کدام دولت در وصف می‌نیاید

چشمی که باز باشد هر لحظه بر جمالی

خرم تنی که محبوب از در فرازش آید

چون رزق نیکبختان بی محنت سؤالی

همچون دو مغز بادام اندر یکی خزینه

با هم گرفته انسی وز دیگران ملالی

دانی کدام جاهل بر حال ما بخندد

کو را نبوده باشد در عمر خویش حالی

بعد از حبیب بر من نگذشت جز خیالش

وز پیکر ضعیفم نگذاشت جز خیالی

اول که گوی بردی من بودمی به دانش

گر سودمند بودی بی دولت احتیالی

سال وصال با او یک روز بود گویی

و اکنون در انتظارش روزی به قدر سالی

ایام را به ماهی یک شب هلال باشد

وان ماه دلستان را هر ابرویی هلالی

صوفی نظر نبازد جز با چنین حریفی

سعدی غزل نگوید جز بر چنین غزالی

شب عاشقان بيدل چه شب دراز باشد
تو بيا کز اول شب در صبح باز باشد
عجب است اگر توانم که سفر کنم ز کويت
به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت
که محب صادق آن است که پاکباز باشد
به کرشمه عنايت نظري به سوي ما کن
که دعاي دردمندان ز سر نياز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشي؟
تو صنم نمي گذاري که مرا نماز باشد
قدمي که برگرفتي به وفا و عهد ياران
اگر از بلا بترسي قدم مجاز باشد

الهی چی شده؟

نگار عشق تو دائم زند آتش به سامانم چگونه من شدم گیرت نمی دانم نمی دانم

فدای خندۀ نابت که می سازد دل و جان را به جز تو این چنین خالص کسی را من نمی خواهم

یکی گوید مرا دیگر بس است آخر چه میخواهی؟ منم گویم که جز عشقش نمی جویم نمی یابم

سر من با نگاه تو شود آرام و فرخنده اگر عاشق نباشم من چه می گویم چه می سازم

هرگز دلت از من نگیر هرگز غمت از من مخواه که آن وقت است پایان و منم راهم نمی دانم