ساقی دل نرگس شهلای تو

مستی جان از می مینای تو

ای ز سر زلف چلیپای تو

اهل جنون سلسله در پای تو

سینه نهادم به دم تیغ عشق

دیده گشادم به تماشای تو

چیست بلای دل صاحب‌دلان

جلوهٔ بالای دل آرای تو

سرو کند با همه آزادگی

بندگی قامت رعنای تو

باخته‌ام از پی یک بوسه جان

یافته‌ام قیمت کالای تو

پرده برانداز که نتوان نمود

قطع نظر از رخ زیبای تو

پا نکشم از سر کوی امید

تا ندهم جان به تمنای تو

جان فروغی نرسد بر مراد

تا نرود بر سر سودای تو

اطراف چشم هایت
کمین کرده ام و بعد می دزدم
نگاه رایگانی که وداع را رد می کند

در این رویای شاهانه
در کمین زیبایی
روزهای شکار را
در انتظار و افسوس می گذرانم

عشق شب را شکار می کند
در آخرین پلک بسته ی من
و براستی که دلتنگی می گریزد
دربرابر فروغ تو

با شما هستم من ، آي . . . شما

چشمه هايي كه ازين راهگذر مي گذريد

با نگاهي همه آسودگي و ناز و غرور

مست و مستانه هماهنگ سكوت

به زمين و به زمان مي نگريد

او درين دشت بزرگ

چشمه ي كوچك بي نامي بود

كز نهانخانه ي تاريك زمين

در سحرگاه شبي سرد و سياه

به جهان چشم گشود

با كسي راز نگفت

در مسيرش نه گياهي ، نه گلي ، هيچ نرست

رهروي هم به كنارش ننشست

كفتري نيز در او بال نشست

من نديدم شب و روزش بودم

صبح يك روز كه برخاستم از خواب ، نديدم او را

به كجا رفته ، نمي دانم ، ديري ست كه نيست

از شما پرسم من ، آي . . . شما

رهروان هيچ نياسودند

خوشدل و خرم و مستانه

لذت خويش پرستانه

گرم سير و سفر و زمزمه شان بودند

به نام آنکه هستی نام از او یافت فلک جنبش زمین آرام از او یافت
فلک بر پای دار و، انجم افروز خرد را بی میانجی، حکمت آموز
جواهربخش فکرتهای باریک به روز آرندۀ شبهای تاریک
نگه دارندۀ بالا و پستی گوا بر هستی او، جمله هستی
مراد دیدۀ باریک بینان اَنیس خاطر خلوت نشینان
ورای هر چه در گیتی،اساسیست برون از هر چه در فکرت،قیاسیست
خرد در جستنش ،هشیار برخاست چو دانستش، نمیداند چپ از راست
شناسائیش، بر کس،نیست دشوار ولیکن هم به حیرت میکشد، کار
حروف کائنات ، ار، باز جوئی همه در تُوست و ، تو در لوحِ اوئی
چوگل، صد پاره کن خود را دراین باغ که نتوان، تندرست آمد بدین داغ
تو زانجا آمدی کاینجا دویدی از اینجا در گذر کانجا رسیدی
ترازوی، همه ایزد شناسی چه باشد جز،دلیلی یا قیاسی
قیاس عقل تا آنجاست بر کار که صانع را،دلیل آید پدیدار
چو دانستی که معبودی ترا هست بدار از جستجوی چون و چه دست
زهر شمعی که جوئی روشنائی به وحدانیّتش، یابی گواهی
گه از خاکی چو گل رنگی بر آرد گه از آبی چو ما نقشی نگارد
خرد بخشید تا او را شناسیم بصارت داد تا هم زو هراسیم
فکند از هیئت نه حرف افلاک رقوم هندسی بر تختۀ خاک
نبات روح را آب جگر داد چراغ عقل را، پیه از بصر داد
جهت را، شش گریبان در سر افکند زمین را،چار گوهر در بر افکند
چنان کرد آفرینش را به آغاز که پی بردن نداند کس بدان راز
چنانش در نورد آرد سرانجام که نتواند زدن، فکرت در آن گام
بهر مایه نشانی داد از اخلاص که او را در عمل کاری بود خاص
یکی را داد بخشش تا رساند یکی را کرد ممسک تا ستاند
نه بخشنده خبر دارد ز دادن نه آنکس کو پذیرفت از نهادن
نه آتش را خبر کو هست سوزان نه آب آگه که هست از جان فروزان

بسلامت ...

آن کلاغی که پرید

از فراز سر ِ ما

و فرو رفت در اندیشه ی آشفته ی ابری ولگرد

و صدایش همچون نیزه ی کوتاهی؛ پهنای افق را پیمود

خبر مارا با خود خواهد برد به شهر

همه می دانند

همه می دانند

که من وتو از آن روزنه ی سرد عبوس

باغ را دیدیم

و از آن شاخه ی بازیگر دور از دست

سیب را چیدیم

همه می ترسند

همه می ترسند، اما من وتو

به چراغ و آب و آیینه پیوستیم

ونترسیدیم

سخن پیوند سست دونام

و هم آغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت من است

با شقایق های سوخته ی بوسه ی تو

و صمیمیت تن هامان، در طرّاری

و درخشیدن عریانیمان

مثل فلس ماهی ها در آب

سخن از زندگی نقره ای آوازیست

که سحرگاهان فواره ی کوچک می خواند

ما در آن جنگل سبز سیال

شبی از خرگوشان وحشی

و در آن دریای مضطرب خونسرد

از صدف های پر از مروارید

و در آن کوه غریب فاتح

از عقابان جوان پرسیدم

که چه باید کرد؟

همه می دانند

همه می دانند

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان، ره یافته ایم

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین گلی گمنام

و بقا را در یک لحظه ی نامحدود

که دو خورشید به هم خیره شدند

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روزست و پنجره های باز

و هوای تازه

و اجاقی که در آن اشیا بیهوده می سوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولد و تکامل و غرور

سخن از دستان عاشق ماست

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم

بر فراز شبها ساخته اند

به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن، از پشت نفس های گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را

پرده ها ازبغضی پنهانی سرشارند

و کبوترهای معصوم

از بلندی های برج سپید خود

به زمین می نگرند.







از : فروغ فرخزاد

روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مســــت و خراب از مــــی انــــگور کنیـــــد

مزد غـسـال مرا سیــــر شــــرابــــــش بدهید
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهید

بر مزارم مــگــذاریــد بـیـــاید واعــــــظ
پـیــر میخانه بخواند غــزلــی از حــــافـــظ

جای تلقــیـن به بالای سرم دف بـــزنیـــد
شاهدی رقص کند جمله شما کـــف بزنید

روز مرگــم وسط سینه من چـــاک زنیـد
اندرون دل مــن یک قـلمه تـاک زنـیـــــــد

روی قــبـــرم بنویـسیــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفــــت