علی یارت

ما زنده ايم چون بيداريم
ما زنده ايم چون مي خوابيم
و رستگار و سعادتمنديم
زيرا هنوز
بر گستره ويرانه هاي وجودمان
پانشيني براي گنجشك عشق باقي گذاشته ايم
خوشبختيم زيرا هنوز
صبح هامان آذين ملكوتي بانگ خروس هاست
سرو ها
مبلّغين بي منت سر سبزي اند
و شقايق ها
پيام آوران آيه هاي سرخ عطر و آتش؛
برگچه هاي پياز ترانه هاي طراوتند
و فكر کن...
واقعا فكر كن كه چه هولناك مي شد،
اگر از ميان آواها
بانگ خروس و پارس سگ را بر مي داشتند
و همين طور ريگ ها
و ماه
و منظومه ها را
ما نيز بايد دوست بداريم ...
آري بايد....
زيرا دوست داشتن بال روح ماست..

زنده یاد حسین پناهی عزیز.

#حسرت ِ دستایی که از دستات دورند ...

#دلتنگ ِ چشمایی که رد ِ نگاهش رو بین ِ شلوغی شهر گم میکنی ...

#بُغض-های کوری که فقط و فقط گره اش با سر انگشتای ِ ی ِ نفر باز میشه و بس ...

#سر ب ِ هوایی که یه دفعه ای چایی ِ لب سوزت رو دلت میرزه !!!

#حسادت ِ که ی ِ حس ِ خاص ِ نسبت ِ به اونی که #دوستش-داری ...

@رضــــا

@سـارا صـدفی

#عاشق که باشی حتی ب ِ جانم گفتن های غریبه ها ب ِ اون هم حسودیت میشه ...



آرزو دارم لحظه لحظه ِ زندگی وقف ِ این حس های ناب بشه و بس...

برای ِ جفتتون ...

آنقدر مرد که دیگر مرد ... اما تو در هیچکدام از مردنهایش نبودی ... دریغ ازآن تو شد درد از آن او

ﺑــــﻌـﻀــﯽ ﻭﻗــﺘـﺎ ﺁﺩﻡ ﻋــﺠﻴـﺒــــ ﺩﻟــﺶ
ﻣﻴــﺨـﻮﺍﺩ ﻳــﮑـﯽ ﺑــﻬــﺶ ﮔﻴـــﺮ ﺑـــﺪﻩ !
ﺍﺯﺵ ﺑــﭙــﺮﺳــﻪ ﮐــﺠـﺎﻳــﯽ؟؟؟
ﮐــﺠــﺎ ﻣﻴــﺮﯼ؟؟؟
ﮐــﯽ ﻣﻴـــﺎﯼ؟؟؟
ﺯﻭﺩ ﺑـــﺮﻭ ﺧــﻮﻧــﻪ ! ﺭﺳــﻴـﺪﯼ ﺯﻧـﮕــــ
ﺑـــﺰﻥ !!
ﻫـــﻮﺍ ﺳـــﺮﺩﻩ ﻟــﺒـﺎﺱ ﮔـــﺮﻡ
ﺑـﭙـــﻮﺵ ...
ﺗـــﺎ ﺩﻳـــﺮ ﻭﻗــﺘــــ ﺑـــﻴـﺪﺍﺭ ﻧــﻤـــﻮﻥ ...

ﺣـــﺘـﯽ ﺑــﺎﻫــﺎﺗــــ ﻗـــﻬــﺮ ﮐـــﻨـﻪ
ﺑــﺎﻫــﺎﺵ ﻗــﻬــﺮ ﮐــﻨــﯽ ...ﻧـــﺎﺯﺕ ﺭﻭ
ﺑــﮑـﺸـــﻪ !

ﻧـــﺼـﻔــﻪ ﺷــﺒـﯽ ﺑـﻬـﺘــــ ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺱ
ﺑـــﺪﻩ ...
ﺑـــﺪﻭﻧــﯽ ﺗــﻮ ﺑــﻲ ﺧــﻮﺍﺑﻴــﺎﺷـــﻢ ﺑــﻪ
ﻳــﺎﺩﺗـــﻪ ...

ﺑـــﺎﻳـﺪ ﻳـــﮑـــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﻧـــﮕـﺮﺍﻧـﺘــــ
ﺑـــﺎﺷـــﻪ ... !
ﺑـــﺎﻳــﺪ ﻳـــﮑــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﺑـﻬـﺘــــ ﺑــﮕـــﻪ
ﻣــﻮﺍﻇـﺒــــ ﺧـــﻮﺩﺕ ﺑــﺎﺵ ... !

ﺁﺩﻡ ﻫـــﯽ ﻣـــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﺑــﻪ ﺭﻭﯼ
ﺧـــﻮﺩﺵ ﻧـــﻴــﺎﺭﻩ،
ﻫــﯽ ﺑـﮕـــﻪ ﻫــﻤﻴــﻨـﺠـــﻮﺭ ﯼ
ﺧــﻴـﻠــﻴـــﻢ ﺧـــﻮﺑــﻪ !

ﻭﻟــﯽ ﻳـــﻪ ﻭﻗـــﺘــﺎﻳـــﯽ ﺩﻳـــﮕــﻪ
ﻧـــﻤﻴـــﺸــﻪ، ﺩﻳـــﮕــﻪ ﻧــﻤﻴــﺘـﻮﻧـــﻪ !

ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗـــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺣـﺲ ﻣﻴــﮑﻨــﻪ
ﻣــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﻳـــﻪ ﺣـــﺮﻓـﺎﻳـﯽ ﺭﻭ
ﺑـــﺸـﻨـــﻮﻩ ...

ﻳــــﻪ ﺣـــﺴـﺎﻳــﯽ ﺭﻭ ﺗـــﺠــﺮﺑــﻪ
ﮐــﻨـــﻪ !

ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺩﻟـﺶ
ﻣـــﻴﺨـــﻮﺍﺩ ﻭﺍﺳـﻪ ﻳـﮑــﯽ
ﻣـﻬـــﻢ ﺑـــﺎﺷـــﻪ ...

ﻫـــﻤﻴــــﻦ . . .

چقــــــــــــدر بعضی وقتها ما زنها قابل ترحمیم.

وقتهایی که میدانیم هرکداممان -بی شک- شایسته تاج مرصعی ملکه وار هستیم اما قانع میشویم به سربند بی رنگی که گاهی همان را هم به زور میگیریم!

ما بلدیم زنانه عاشق شویم، اما این را یادمان نداده اند که مردها همه شان که مرد نیستند…

انگشت شمارند مردهایی که وقتِ طوفان مثل کوه پناهت میشوند و خم نمی شوند و لبخند از لبشان نمیرود؛ اما بعد طوفان میبینی سر تا به سر پشتشان زخمِ هجوم باد و باران است.

به قول دکتر چمران...ظلم کثیف....
به لفظ من تلخ به کام

مرگ دوست نداشتن توست درست آن موقع که باید دوست بداری


رسول یونان

مرسی عزیزم

این چند وقتِ اخیــــــر بِ کل همـــ ه چیــز زجــرآور شده ، اعصابـــم بهم ریختـــم بابت دوسایــی کِ امروز هستن و فردا نیستن ، آقا جان من دیگـــ ه حوصلــــ ه ندارم هعـــی هر روز چیــز جدیدی ببینـــــــم
بعضــی ـآ دیگـــ ه اون آدم ــآی سابق نیستن ، شمــآ خوب مــآ بد ، محیط اینجــآ دیگـــ ه قابل تحمل نیست
باتشکـــــــر از همتــون ../