ﬡᖲᗩᖇᗩ
چترم را؛
کنار ایستگاهی در مه،
جا گذاشته ام!
خیس و خسته آمده ام...
و حالا؛
شاعر که نه،
بارانم!
ﬡᖲᗩᖇᗩ
من شیفته ی میز های کوچک کافه ای هستم... که بهانه ی نزدیک تر نشستنمان می شود... و من... روبروی تو... می توانم تمام شعر های ناگفته ی دنیا را یکجا بگویم... ؟
ﬡᖲᗩᖇᗩ
♥ مـــטּ ♥ ، همیــــטּ مـטּ ساده باور کــטּ ♥ برای یکبار برخاســـتـטּ هـزار هــزار بار فرو افتاבه امـ . .♥
ﬡᖲᗩᖇᗩ
عمــر من قــد نميدهد به سفـــرت بگو كوتــــاه بيايد
ﬡᖲᗩᖇᗩ
دارم فـکر می کنـم چـقدر خـوب می شـد نـزدیک صورتـم نـفس می کشــیدی می دانــی؟ من رکــ تر از آنـم که نبوسمـت
ﬡᖲᗩᖇᗩ
زير ِ بـــــارآטּ مے ايستَم ميگويَند مــُـــב است ايـטּ روزهـــآ عشـــــق بازے زير ِ بارآטּ با اشڪ هاے ابـــــر .... בل نِمے سوزانَم بَراے ابرے ڪﮧ اَز شِدت گِريــﮧ بــﮧ هِقـــــ هـِــــق افتاده است בِلَم بَراے خُـــــوבَم مے سوزَد كه از فِشار בِلتَنگــــــے خيلي وَقت است نَفَسَـــــم بُريده بُريده و بَند است.......
ﬡᖲᗩᖇᗩ
تــو بیـــــــا مــــــرا آغـــــــاز کـــن .......
ﬡᖲᗩᖇᗩ
شهر من بهار ندارد... باغ ندارد،بهار نارنج ندارد... و آدم اگر اینجا دلش بگیرد؛ دردش را به کدام پنجره بگوید که بغضش پیش هر غریبه ای شکسته نشود؟! ...