مژگان عباسلو

مثلا :
گوشی را بر می داری
یک تک زنگ
یک پیام کوتاه , مینویسی : من هنوز هم اینجا ,دلم آنجایی ست ک تو هستی ...


دلتنگ که می شوی
فال می گیری !
چشمانت را می بندی
می گویی :
می شود بگویی او دلش تنگ هست یا نه ... ؟

و #حافظ هم که انگار
دلش به حال بی قراریت سوخته است , می گوید :
یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور ...

و همانجاست که
میباری و تو دلت میگی :
یوسف من اصلا گم نشده حافظ جان ... !

یوسف من جایی حوالی همین نزدیکی ها
مرا گم کرده ... !

دلتنگ که می شوی
می فهمی
همه ی این روزها که با خودت گفتی , یادم تو را فراموش ...
بیشتر معنایش برایت این بوده , یادم خودم را فراموش . . .
یادم احساسم را فراموش , یادم دلم را فراموش . . .

بی آن که بدانی
این ها فراموش نمی شوند , ساکت می شوند , آرام می گیرند , آتش می زنند . . .

اصن اشتهام کم شده میبینی فکر کنم پام که شکسته رو اشتهام هم تاثیر گذاشته

اواا ! مگه خودت نگفتی بینتون یه چیزایی هس ! من حس میکنم ! یادت رفت ؟!
بهت گفتیم آره .. درست حس کردی !

سبزه ها را گره زدم به غمت
غم ِ از صبر بیشتر شده ام
سال ِ تحویل ِ زندگیت به هیچ
سیزده های در به در شده ام

سفره ای از سکوت می چینم
خسته از انتظار و دوری ها
سالهایی که آتشم زده اند
وسط چارشنبه سوری ها

بچّه بودم... و غیر عیدی و عشق
بچّه ها از جهان چه داشته اند؟!
در ِ گوشم فرشته ها گفتند
لای قرآن «تو» را گذاشته اند!

خواستی مثل ابرها باشی
خواستم مثل رود برگردی
سیزده روز تا تو برگشتم
سیزده روز گریه ام کردی

ماه من بود و عشق دیوانه!
تا که یکدفعه آفتاب آمد
ماهی قرمزی که قلبم بود
مُرد و آرام روی آب آمد

پشت اشک و چراغ قرمزها
ایستادم! دوباره مرد شدم
سبزه ای توی جوی آب افتاد
سبز ماندم اگرچه زرد شدم

«وَانْ یَکاد»ی که خواندم و خواندی
وسط قصّه ی درازی ها!!
باختم مثل بچّه ای مغرور
توی جدّی ترین ِ بازی ها!

سبزه ها را گره زدم امّا
با کدام آرزو؟ کدام دلیل؟
مثل من ذرّه ذرّه می میرند
همه ی سال های بی تحویل!

سید مهدی موسوی