نه به فکرم که رشته پاره کنم
نه بر آنم که از تو بگریزم

هیچکس اینجا گم نمیشود
آدمها به همان خونسردی که آمده اند
چمدانشان را میبندند و ناپدید میشوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بیرحمترینشان در برف
آنچه بر جا میماند
رد پایی است

و #خاطرهایی که هر از گاه

پس میزند مثل نسیم
پرده های اتاقت را!

خير سرش مگه چاره ي ديگه اي هم داره تو يه اجبارِ تلخي تو زندگيه دخدري ام

و هر بار بدم می آید از خانه ای که در آن نیستی
و بعد به هر دری می زنم عزرائیل پشتش است
و بعد طناب یعنی اتفاقی که نمی افتد را
به کدام سقف بیاویزم
و تیغ یعنی این توئی که هنوز در رگ هایم جریان داری
مرگ چیزی شبیه دست های من است
که حتی با ده انگشت نمی توانند
یک ذره از گرمی دست های تو را نگه دارند
و چیزی شبیه صدایم
که هر بار دوستت دارم
تارهای صوتی ام را عنکبوت ها تنیده اند

""و چه انتظار بزرگی است
اینکه بدانی پشت هر دوستت دارم
چقدر دوستت دارم""

اینکه بدانی چگونه سالهاست
زیر لبخند میانسال مردی می پوسم
که نمی داند هنوز در رگ های من کسی هست
و هر روز جنازه ی تازه ای در من کشف می کند