به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

ریچارد براتیگان
نامه ای عاشقانه از تیمارستان ایالتی

و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی

اين مرغ غم پرست‌

با درون سوخته دارم سخن‌
كِي به پايان مي رسد افسانه ام؟

ليك پاهايم در قير شب است

جوانی را سفر کردیم تا مرگ ... نفهمیدیم به دنبال چه هستیم