به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

تو بگو چشم و قبول کن .. از خودم که چیزی در نمیارم ک ِ

نه

آره، از صبح همشون میگن روحانی و من هر لحظه بیشتر امیدوار میشم

آها

البته باید دید چی اعلام میشه!

هنوز خیلی زوده

خیلی اذیتش کردم

گور بابای اینا واسش نون نمیشه