سفر در شب

همچون شهاب می گذرم در زلال شب ...

از دشت های خالی و خاموش
از پیچ و تاب گردنه ها ،
قعر دره ها ...
نور چراغ ها،
چون خوشه های آتش
در بوته های دود
راهی میان ظلمات شب باز می کند
همراه من، ستاره ی غمگین و خسته ای
در دوردست ها
پرواز می کند.

نور غریب ماه
نرم و سبک به خلوت آغوش دره ها
تن می کند رها.

بازوی لخت گردنه، پیچیده کام جو
بر دور سینه ی هوس انگیز تپه ها
باد از شکاف دامنه فریاد می زند ...

من همچو باد می گذرم روی بال شب ...

در هر دو سوی راه
غوغای شاخه ها و گریز درخت هاست
با برگ های سوخته،
با شاخه های خشک
سر می کشند در پی هم خارهای گیج

گاهی دو چشم خونین از لای بوته ها،
مبهوت می درخشند و محسور می شوند!
گاهی صدای "وای"کسی از فراز کوه
در های و هوی همهمه ها دور می شود.

ای روشنایی سحر، ای آفتاب پاک!
ای مرز جاودانه ی نیکی!
من با امید وصل تو شب را شکسته ام
من در هوای عشق تو از شب گذشته ام
بهر تو دست و پا زدم در شکنج راه
سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب!

<<فریدون مشیری>>

فرشته ای نورانی از درونم لبخندی بر من زد ،


لبخندش را جدی نگرفتم ؛


مرا صدا کرد ، توجهی نکردم ؛

برای یک لحظه نورش کم رنگ شد ، نگاهش کردم ،

به سویش رفتم ، اما به سرعت از من فاصله گرفت ؛

به دنبالش دویدم .

جایی را به من نشان داد ، بسیار زیبا .

هرگز آن جا را ندیده بودم .

در شگفت بودم که آن فرشته در کنارم ایستاد .

از او پرسیدم که اینجا کجاست ؟

گفت : این جا قلب توست .

گفتم : من قبلا تمام درونم را گشتم اما تا به حال به چنین جایی نرسیدم ؟

گفت : برای اینکه راه درست را گم کرده بودی و در تیرگی ها غرق شده بودی .

***
مشغول گردش در آنجا شدم .

***
بعد از مدتی همه جا تاریک شد .

فرشته را صدا زدم .

از او کمک خواستم .

ولی فایده ای نداشت ،

او رفته بود .

دوباره به تاریکی درون خود بازگشته بودم .

تصمیم گرفتم که راهی برای رسیدن به قلبم پیدا کنم .

به هر راهی رفتم اما پایان همه اشان سیاهی و تاریکی بود .

لحظه ای مکث کردم و در گوشه ای نشستم .

سکوت عمیقی همه جا را فرا گرفته بود .

***

چرا درونم این قدر سیاه و تیره شده بود ؟ چاره چه بود؟

بلند شدم و شروع به پیدا کردن راهی کردم که به آنجا برسم .

گشتم و گشتم ...

........................

به بن بستی رسیدم که روی دیوار آن نوشته شده بود .

" برای رسیدن به قلبت از هرچه وابستگی دنیایی رها شو ؛ پرواز کن

و اوج بگیر."

..................

زمان گذشت و من هنوز در فکر ملاقات آن روزم با فرشته

و آن جمله ای که بر روی دیوار نوشته شده بود، بودم .

تا اینکه یک روز توانستم از هر چه وابستگی که اجازه ی پرواز را

به من نمی داد ، رها شوم .

و امروز در حال یاد گرفتن پرواز هستم ...

به امید روزی که بتوانم ، ‌پرواز کنم و در آسمان قلبم اوج بگیرم ...

واقعا