ای مدعی چه دانی اسرار عشق ومستی؟

مشکن پیاله ام را گر می نمی پرستی

یک دم بپوش خرقه تا از خدا شوی پر

اکنون که در خرابات با صوفیان نشستی

یارب ببین قلیلی در حق تو چه کردند

گر چه تو درب رحمت بر روی آن نبستی

هر یک به شیوه خود از لطف ناسپاسند

کافر به کفر گویی خودبین به خود پرستی

هر کس که از تو غافل گم گشته در هوایش

خو کرده با پلیدی رو می نهد به پستی

وان کس که در نوایش ساز تو می نوازد

ثروت تمام دارد در عین تنگدستی

از شهریار و خواجه فرمان شنو"بهاری":

بامدعی مگویید اسرار عشق و مستی

مجید جون حالا وقت داشتیا جواب بدی چه عجله ایی بود؟؟
شکر منم خوبم

بی‌دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

رو مداوای خود ای دل بکن از جای دگر

کاندر این شهر، طبیب دل بیماری نیست

شب به بالین من خسته به‌غیر از غم دوست

ز آشنایان کهن، یار و پرستاری نیست

یا رب این شهر چه شهریست که صدیوسف دل

بـه کلافی بفروشیم وخریداری نیست

به‌جز از بخت تو و دیدهٔ من، در غم تو

شب در این شهر به بالین سر بیداری نیست

گر هما را ندهد ره به در صومعه شیخ

در خرابات مگر سایهٔ دیواری نیست؟

همای شیرازی»

2

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد
بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید، البرز لب فرو بست
حتی دل دماوند، آتشفشان ندارد
دیو سیاه دربند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها، بر کام دیگران شد
نادر، ز خاک برخیز، میهن جوان ندارد
دارا کجای کاری، دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند، دارا جهان ندارد
آییم به دادخواهی، فریادمان بلند است
اما چه سود، اینجا نوشیروان ندارد
سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس، شیر ژیان ندارد
کو آن حکیم توسی، شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کوروش، ای مهر آریایی
بی نام تو، وطن نیز نام و نشان ندارد

به وقتي مي انديشم كه دوستم داشتي

به زماني كه رفت

و درد به جاي خالي اش نشست

پوستي ديگر بر اين استخوان ها پوشيده خواهد شد

و چشماني ديگر بهار را خواهد ديد

و آنگاه هيچ يك از آنها كه آزادي را به بند مي كشيدند

آنها كه ميان غبار ، معامله مي كردند

آن مقام هاي دولتي و تجار

هيچ يك

در حصار زنجيرشان قادر به حركت نخواهند بود

خدايان بي رحمي كه عينك آفتابي بر چشم زده اند

خواهند مرد

و هم حيوان هايي كه خود را به كتاب آذين بسته اند

و آنگاه خواهيم ديد

كه دانه گندم

بي گريستن هم مي تواند آراسته باشد

#به #سکوت #سرد #زمان ، #به #خزان #زرد #زمان

#نه #زمان #را #درد #کسی ، #نه #کسی #را #درد #زمان

به سينه مي زندم سر، دلي كه كرده هوايت

دلي كه كرده هواي كرشمه‌هاي صدايت


نه يوسفم، نه سياوش، به نفس كشتن و پرهيز

كه آورد دلم اي دوست! تاب وسوسه‌هايت


ترا ز جرگه‌ي انبوه خاطرات قديمي

برون كشيده‌ام و دل نهاده‌ام به صفايت


تو سخت و دير به دست آمدي مرا و عجب نيست

نمي‌كنم اگر اي دوست، سهل و زود ، رهايت


گره به كار من افتاده است از غم غربت

كجاست چابكي دست‌هاي عقده‌گشايت؟


به كبر شعر مَبينم كه تكيه داده به افلاك

به خاكساري دل بين كه سر نهاده به پايت


"دلم گرفته برايت" زبان ساده‌ي عشق است

سليس و ساده بگويم: دلم گرفته برايت