بانو، بانوی بخشنده ی بی نیازمن!

این قناعت تو،دل مراعجب می شکند...

این چیزی نخواستنت،وباهرچه که هست ساختنت...

این چشم ودست وزبان توقع نداشتنت،وبه آن سوی پرچین هانگاه نکردنت...
کاش کاری می فرمودی دشواروناممکن،که من به خاطرتوسهل وممکنش می کردم...
کاش چیزی می خواستی مطلقا نایاب،که من به خاطرتوآن رابه دنیای یافته هامی آوردم...


کاش می توانستم همچون خوب ترین دلقکان جهان،توراسخت وطولانی وعمیق بخندانم...
کاش می توانستم همچون مهربان ترین مادران،رداشک راازگونه هایت بزدایم...
کاش نامه یی بودم،حتی یکبار،با خوب ترین اخبار...


کاش بالشی بودم،نرم،برای لحظه های سنگین خستگی هایت...
کاش ای کاش که اشاره یی داشتی،امری داشتی،نیازی داشتی،رؤیای دورودرازی داشتی...

آه که این قناعت تو،این قناعت تودل مراعجب می شکند...

نامه ی اول _ نادر ابراهیمی

چه مجازی

چه واقعی

زدی که زدی.

بچه با کتک بزرگ می شود.این دیگر آبغوره گرفتن ندارد.

آبغوره گرفتن ندارد!بچه با کتک بزرگ نمی شود.بچه با تحقیر بزرگ نمی شود.

قد می کشد ولی هرگز بزرگ نمی شود.

پرنده ی من_فریبا وفی

بیا وداع کنیم ...
بیا وداع کنیم ...
اگر بنا باشد کسی از ما بماند ...
همان به که تو بمانی ...
"کینه ی" تو به کار این دنیا بیشتر می آید تا "عشق" من !

كليدر / محمود دولت آبادی

سخن عاشقانه گفتن دلیل عشق نیست...

عاشق کم است...سخن عاشقانه فراوان..

عشق عادت نیست...

عادت همه چیز را ویران می کند..

ازجمله عظمت دوست داشتن را..

از شباهت به تکرار می رسیم..از تکرار به عادت..

ازعادت به بیهودگی از بیهودگی به خستگی و نفرت..


یک عاشقانه ی آرام_نادر ابراهیمی

سلام عزیز

وقتی همه زندگیت خزان باشه.نمیشه باورت بهاری باشه

شبت زیبا و آرام

کدش چنده?

شبت ناناز عزیزم

سلام