خـــــــــــاطرات خــــــــــیلی عـــــــــجیبند!!!!


گــــــــــاهی اوقــــــــات


مــــــــــی خندیم ...

بــــه روزهـــــــایی کـــــــه گــــــــریه مـــــــی کردیم ...


گــــــــــاهی گــــــــــریه مـــــــــی کنیم ...



بـــــــه یــــــاد روزهــــــــایی کــــــــــه مــــــــــی خندیدیم!!!


من مدامــ در حالــ گریه کردنـــــــمـٌ

دلـــــــتَنـــــگت که می شوم...




چــــــشمانم را روی هـــــم می گــــذارم



بـــــــلکه یادت را فـــــراموش کنم...


تــــــو بگو دلــــــکم


مگر می شـــــــود یـــــک عــــــمری را فراموش کــــــرد؟

آب رسانا نیست

وگرنه زیر باران

به تو رسیده بودم . . .

فاصله یک نام نیست که توی شناسنامه ات بیاید و بروی!
فاصله مشق شب شب هاییست که بی ستاره به صبح میرسد...
باید انقدر بودنش راتمرین کنی تا بهشت را از بر شوی با همه ی نشانی ها
فاصله نام دیگر صبر خداوند است...

مرسی عزیزم..خوشحالم کردی

اما من نیستم

اصلا این نیستم که فکر می کنید

انگار همیشه باید سوء تفاهم باشد !

انگار همیشه باید؛ همین باشد ....

ولی .....خودمان می خواهیم این گونه بودن را

من ؛ نه ها .............شما !

من ؛ ورای امواج و نشنیدنم .

من ؛ عادت به عادت ....ندارم.

ولی کسی داشت ؛ می مانم در همان تنهائیم .

دوست ندارم عادت کسی را به هم بزنم .

می توان...همیشه کنار ساحل نایستاد .

کوهستان و روستا که هست .

خانه ای هست ته جنگل....

باده ای هست برای سر کشیدن....

باده ای کهن.....

به عمق ؛همه باستان .

باید خودت باشی ...تا خود را بشناسی

باید جوری زندگی کرد که خودمان می خواهیم ..

ما که نمی خواهیم بد زندگی کنیم و خوارشویم و تحقیرمان کنند

ما که دنبال مشت نیستیم تا بکوبند زیر چانه مان و برویم چند ماهی را

بی چانه سر کنیم !

پس .... مشکلی نیست !

کاش همیشه آدمها ...خودشان باشند ...

خود خوبشان ...

و خود خود ناب و زلالی که برای همان اولین بار ...

خدا در وجودشان .... گل مالی کرد !

کاش همه خوب زندگی می کردند

همه آرام بودند

همه زنده تر ..

شادتر ...

با احساس تر بودند

کاش هر کس یک باغ بهاری داشتند

کاش همه یک باغ تابستانی داشتند

کاش تو سرنوشت هر کس ... یک باغ پائیزی بود

وکاش همه باغ های همه .. .

برف های پرپیمانی داشتند و سر می خوردند روی برف هایشان و قهقهه

می کشیدند به روی زندگی و زندگی کم میاورد از آنها.

کاش باز می شدم همان پسر بچه زبروزرنگ گریه نکنی که گوشه کتم را

می دادم بچه هایی که دوست داشتند روی برف ها سر بخورند و دلشان

خالی بشه روی یخ ها ...

و می دویدم و آن هارا دنبال خودم روی برف ها می کشاندم و جیغ و داد

شادمانه شان دلم را شاد می کرد و تنم از خوشحال شان یه جور ی

می شد ...

مثل الان که همان طور شد ....

آی ی ی ی ی

آدم حس می کند به خدا نزدیک می شود

دیوانه ی آن لحظه ای هستم که
تمام هوس های نارست را
در بوسه های پی در پی جا میدهی
پر حرارت و داغ؛
و تو با نگاهی که
حکم مرگم را تایید می کند می گوی :
زیر گردنم را فراموش کردی