می خواهم آب شوم در گستره ی افق

آنجا که دریا به آخر می رسد

و آسمان آغاز می شود

می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم

یادت هست یادهایمان ؟
برگ های خشکیده مان؟
لای کتاب هایمان؟
وه ...که چه زیبا هستند این یادها!!!
لای دفترهایمان راکه باز میکردیم...برگ های خشک ..
پرهای خشک پروانه ها
اینهمه زیبایی
اینهمه طنازی
اینهمه دلربایی
همه را بو می کشیدیم...همه را
ه ه ه ااااااااااااااااااااه ه ه

و می رفتیم تو عالم خلسه !

درآتش خویش چون همی جوش کنم
خواهم که تو را فراموش کنم
گیرم جامی که عقل خاموش کند
در جام درآیی و تو را نوش کنم

ازکوی تو بیرون نرود پای خیالم
نکند فرق به حالم
چه برانی چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاکم بکشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برانی

راه دوری بود...خیلی دور؛ولی تمام شد !
کاش همیشه میتونستیم همه جا باشیم !
کاش همیشه میتونستیم ...خوب باشیم
می دانید چیست؟
ما همه مان ...همیم !
برای همین وقتی هم دور می شویم از هم...دلمان برای هم تنگ می شود
ومن میمانم در این تنگی غریبانه دل !
ما همه از یک روحیم
ریشه مان ...مثل هم است !
چون از یک روح دمیده شدیم !
برای همین ؛ دلمان برای هم ...پژمرده می شود...می خندد؛بال در می اورد یا می رود لای سنگ یا پشت آبشار ...و هی نگران هم می شود وهی نگران هم می شود !

نفس مي زند موج، ساحل نمي گيردش دست،



پس مي زند موج .



فغاني به فريادرس مي زند موج !



من آن رانده مانده بي شكيبم،



كه راهم به فريادرس بسته،



دست فغانم شكسته،



زمين زير پايم تهي مي كند جاي،



زمان در كنارم عبث مي زند موج !



نه درمن غزل مي زند بال،



نه در دل هوس مي زند موج !

ممنون محمد جون
مرسى عزيزم،لطف کردى

"ساکنان ساحل بعد از مدتی صدای امواج را نمی شنوند !

چه تلخ است قصه عادت ..."

گفته بود پيش از اين‌ها: دوستي ماند به گل



دوستان را هر سخن، هركار، بذر افشاندن است



در ضمير يكدگر



باغ گل روياندن است







گفته بودم: آب و خورشيد و نسيمش مهر هست



باغبانش، رنج تا گل بردمد



گفته بودم گر به بار آيد درست



زندگي را چون بهشت



تازه، عطرافشان و گل‌باران كند

: گفته بودم، ليك، با من كس نگفت



خاك را از ياد بردي خاك را



لاجرم يك عمر سوزاندي دريغ



بذرهاي آرزويي پاك را







آب و خورشيد و نسيم و مهر را



زانچه مي‌بايست افزون داشتم



شوربختي بين كه با آن شوق و رنج

در زمين شوره سنبل كاشتم



گل؟



چه جاي گل، گياهي برنخاست



در پي صد بار بذرافشاني‌ام



باغ من، اينك بيابان است و بس



وندر آن من مانده با حيراني‌ام







پوزشم را مي‌پذيري،



بي‌گمان



عشق با اين اشك‌ها، بيگانه نيست



دوستي بذري‌ست، اما هر دلي



درخور پروردن اين دانه نيست



بازهم یک شعر زیبا از " رخ "

حرف ها در درونش است که فقط من می دانم و رخ

باید برای داشتنش بروی توی جنگل دلت

و بپیچی سر آن کوچه تنگ

که به پلاک خدا می رسد

و بنشینی ...

چهارزانو زمین

و سجده کنی به لحظه ای که خدا داشت ..

.دوستانه

تو را

می تراشید !

تولده؟
اخ جون
کیکش کو پس؟