خدایا

به من تلاش در شکست،

صبر درنومیدی،

رفتن بی همراه،

فداکاری در سکوت،

خدمت بی نان،

مناعت بی غرور،

عشق بی هوس

و ...

دوست داشتن بی آنکه دوست بدارند روزی کن

خداوندا !

مرا وسیله صلح خویش قرار ده
آنجا که کین است، بادا که عشق آورم
آنجا که تقصیر است، بادا که بخشایش آورم
آنجا که تفرقه است، بادا که یگانگی آورم
آنجا که خطا است، بادا که راستی آورم
آنجا که شک است، بادا که ایمان آورم
آنجا که نومیدی است، بادا که امید آورم
آنجا که ظلمات است، بادا که نور آورم
آنجا که غمناکی است، بادا که شادمانی آورم
.
.
.
به تو تقدیم می کنم

تمام احساسات درونم را

که مشتاقانه توروا طلب میکنند

به تو تقدیم می کنم

لحظه لحظه های دلتنگیم را

که به وسعت تمام روزهایی است که بی تو سر کردم

وبه تو تقدیم میکنم

عشق را

که در تپش های قلبم

و در اشتیاق چشمان همیشه منتظرم یافتم

این ارزشمندترین هدیه من به توست

گوشه ای از قلبت پناهش ده

وبا خورشید مهربانیت نگهبانش باش

همیشه در خاطرم خواهی ماند

شگفتا از تو ، که هر چه خواسته ای کرده ای ،

با لفظ : اگر خدا بخواهد !!!

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود؟؟؟

معیارِ واقعی ثروت ما این است که؛

اگر پولمان را گم کنیم، چقدر می‌ارزیم ...

الهی . . .



در شگفتم از آنکه کوه را می شکافد تا به معدن جواهر دست یابد

ولی خویش را نمیکاود تا به مخزن حقائق برسد

به قول فروغ :

شهامت میخواهد سرد باشی و گرم بخندی . . .
آنقدر از حادثه پرم که وقتی به خانه میرسم تلویزیون لم میدهد روی کاناپه تا مرا تماشا کند . ..

به تماشا سوگند و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن واژه‌ای در قفس است

حرف‌هایم مثل یک‌تکه چمن، روشن بود

من به آنان گفتم: آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد و به آنان گفتم:

سنگ، آرایش کوهستان نیست

همچنانی که فلز، زیوری نیست به اندام کلنگ

در کف دست زمین، گوهر ناپیدایی‌ست

که رسولان، همه از تابش آن خیره شدند

پی گوهر باشید لحظه‌ها را به چراگاه رسالت ببرید

و من آنان را به صدای قدم پیک، بشارت دادم



و به نزدیکی روز، و به افزایش رنگ به طنین گل سرخ، پشت پرچین سخن‌های درشت

و به آنان گفتم: هر که در حافظة چوب، ببیند باغی صورتش در وزش بیشة شور ابدی خواهد ماند

هر که با مرغ هوا دوست شود خوابش آرام‌ترین خواب جهان خواهد بود

آنکه نور از سرِ انگشت زمان برچیند می‌گشاید گره پنجر‌ه‌ها را با‌ آه زیر بیدی بودیم

برگی از شاخة بالای سرم چیدم، گفتم‌: چشم را باز کنید آیتی بهتر از این می‌خواهید؟

می‌شنیدم که به هم می‌گفتند: سِحْر می‌داند، سِحْر!

سر هر کوه، رسولی دیدند ابر انکار به دوش آوردند باد را نازل کردیم تا کلاه از سرشان بردارد

خانه‌هاشان، پُر داوودی بود چشمشان را بستیم دستشان را نرساندیم

به سر‌شاخة هوش جیبشان را پُر عادت کردیم خوابشان را به صدای سفر آینه‌ها آشفتیم ...


سهراب سپهری