شب ...

خالی از همه چیز و پر از هر چیزی است .

تاریکی آن ...از سیاهی روز .... زیباتر است .

خیا بان هایی پر از چراغ و سایه هایی آویخته از برگ درخت .. روی چمن .

من مست شبی هستم که زمینش برکه ای و آسمان شبش .. ماهی

باشد .

بودن ...در عین دوری ؛ اما کیپ هم ...چون ماه و برکه .

این دو ..در عین آن قدرررر دور بودن ؛ معنی هم هستند .

در بر هم هستند ...تنگه تنگ

و زیبایی هم را کامل می کنند .

ماه ...وقتی در دل برکه می افتد ... برکه زیباتر می شود و ماه سفیدتر و

قشنگ تر .

هر وقت برکه از دلتنگی هایش می گوید ؛ماه در دل آن ..می لرزد و آب برکه

می لرزد ...

حس هایش موج می زند و ماه را در بر می گیرد.

باید قصه آدم ها ... حکایت برکه وماه باشد .

دور از هم ..در دل هم .

حکایت دوست داشتن و لرزیدن .

حکایت این همه دوری .... آن همه نزدیکی در دل آسمان و آغوش آب .

دنیای اطراف من وتو ..

پر است از این نشانه های آشکار

که نمی بینیم .

ما محبت ها را می دزدیم ؛ اما نگه نمی داریم .

ما آدم هارا با تمام چمدان های احساس شان ... می دزدیم .

راهزن, درهء دل ها هستیم

و تفنگ "در " می کنیم به هرجایی ..

به هر بیشه و نیزاری ...

به هوای, دلی که هست ...

و می شکافیم ته آن دل را ..

به تیشهء نامردی و حس های بی حس مان

و نعره می زنیم در درد عمق بوته ها ...

از دردی که می کشیم ..

از رنجی که می بریم ..

از یادی که داریم .

عاشق هم نیستیم ... رمز دل هم را نمی دانیم و حال نداریم رازش را

بکاویم به مهر .. و می خزیم لای آتش .

ما زندگی مان را معنا نمی کنیم .

خیلی وقت ها دنیای ما .. مال, خودمان نیست .

عاریتی از این وآن است .

یک نوع دزدی به پاتلت آدم هاست

و آن قدر در این دزدکی دزدیدن هایمان ؛ دزد شده ایم ...

که خدا هم دهانش باز مانده است از دزدی ما .

شده تا حالا حس کنید بدون چیزی ؛ چیزی نیستید؟

شده سال ها انتظار چیزی را داشتید ...... و نبود .

نبود ....

و ...

نبود ................

تا وقتی که افتاده بودی حیاط ....

دم در, چوبی, خانه

و نای, "آه" هم نداشتی

و صدای خوردن سنگ روی چوب آمد

و دررا باز که می کنی...

بوی قدیمی ها می آید ..

نسیم یادها می پیچید توی حیاط

وته صدایی ؛ خیز زد از ته دلت


آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا ؛ حالا که من افتاده ام از پا ... چرا

و در را ببندی ..

وپشت بدهی به در

و ترق ترق, چوب های, ترک خوردهء " در "

با هق هق گریه هایت بیامیزد

و آن گوشهء حیاط ... درخت ها در تاسف این درد ...

موهای سبز خود را

با نسیم سرگردان باد؛ تکان دهند

و بلبل ...

آن ته گوشهء حیاط ..

کنار حفرهء ,گلی, دیوار, کاه گلی ...

در دلش بخواند ؟

خواستن .... یک چیزیست


نخواستن ... چیز دیگر


گاهی باید ؛ فقط خاموش بود



مثل یک ببر


....


آن سوی مه

اشک های آدمیان !


آه ؛ اشک های آدمیان !


جاری می شوید


در موسمی دیر و زود


نادیده می چکید


بی خبر می رهید



پایان ناپذیرند


چه بی شمار


سرریز می شوید


چنان که باران شبانگاه


به پائیز خاموش