باز دلم یا دشما میکند، یادهمان لطف و صفا میکند

این دل بی کینه همیشه تورا، برسر سجاده دعا میکند

گرچه درون دل ماجای توست، بازدلم یادشما میکند

نه تو مي ماني و نه اندوه

و نه هيچيك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود قسم و به كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت

غصه هم مي گذرد

آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند...

لحظه ها عريان اند

به تن لحظه ي خود، جامه ي اندوه

مپوشان هرگز...

مــن،

انــاری را مــی کنــم، دانــه!

بــه دل مــی گــویــم،

خــوب بــود ایــن مــردم،

دانــه هــای دلشــان، پیــدا بــود . . .

زندگي با همه وسعت خويش، محفل ساكت غم خوردن نيست!

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نيست!

اضطراب و هوسِ ديدن و ناديدن نيست!

زندگي خوردن و خوابيدن نيست!

زندگي جنبش جاري شدن است!

زندگي کوشش و راهي شدن است

از تماشاگهِ آغاز ِحيات، تا به جايي كه خدا مي داند...

چه کسی می داند

که تو در پیله ی تنهایی خود، تنهــــایی؟

چه کسی می داند

که تو در حسرت یک روزنه در فردایــی؟

پیله ات را بگشا،

تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایــی!!


"سهراب سپهری"