کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چُست و چابک.
با دو پای کودکانه،
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از سر جو،
دور می گشتم ز خانه.
 
، می شنیدم از پرنده
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا، شاد بودم

دنیا رو دوست دارم چون میدونم هنوز تو توش هستی

لا اله الا الله...

وای به روزی که پرده های قیامت کنار بره...

>>>>:مینوشتم ما ارزش دنیا رو مشخص میکنیم...اگه دنیامون بی ارزش بشه اولین مقصر خودمونیم...(یه عقیدست،سوء تفاهمم نشه)

دوس دارم با این زندگی کنم ، با این بمیرم ، ..

عالی . . . !

...