آزادی را گم کرده اید ؟!


کمی بعد از انقلاب


میدانی بود که انسان هایی در حسرتش مردند


میدانی بود که حرف اول را برای عدالت میزد


میدانی بود همچون پرتگاهی برای نبودن هایمان


و رویایی بود که در خواب هایمان دست در دستش میگذاشتیم


میدانی رفیق


ما در باور های خوشمان برایش سکوت کردیم


برای روز موعود


ولی خوابمان برد


در باور های تلخمان حسرتش را سر کشیدیم


مست شدیم و به تمام خلوت هایمان پناه بردیم


به دور ترین نقطه ی ِ امکانی که در ذهن ها نمیگنجید


قدم می کشیدیم


و او را آرام به حال خود گذاشتیم


میدانی رفیق


آزادی هیچ گاه در ذهن من و تو نخواهد گنجید


تا وقتی در شب هایمان


به ناگفته هایمان شبیه خون زدیم


تا وقتی برای ندانسته هایمان جانبازی کردیم


آزادی همانی بود که ما برایش حرفی نزدیم

.
.
.


آزادی کو ؟؟؟!!!







ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

می خواهم نگاهت کنم

پلک های خوابیده ات را

که ترنمی است برای حس کردن ،

گمانی است برای عشق بازی

بازی که نه خیال بازی

تو چشم هایت را ببند

مژه هایت مرا بیشتر به حرف می کشاند

پیچک دیدگانت

خنده های وحشی کلاغ ها را

در زیر زُل ِ مهتاب

در خروش دشت زار طلایی

به سکون

مُجاب می کند

و من در خواب ِ رد پای درد

زیر صدای شکسته سکوت

و در التماس تلخ چشمانت

خیره گی می کنم

بی هوش

بی خرد

در ما فریادی زاده شده است

فریادی که صدای رویش سیاهی را می دهد

در دنیایی تلخ

آنفدر تلخ که

عصب را می کشیم

سیگار را کنار می گذاریم

و برای نداشته های بی پاسخمان

انتظار را می کشیم

اندوه خود را مهر و امضا می کنیم

به کنار داشته هایمان می سپاریم

دوباره شروع می کنیم

برای زاده شدن

ساختن

در این دنیای بی مرز

در دور دست ترین نقطه امکان

در مهمانی های انفرادی

در کالبد یـ ـک آدمـ ـ که هنوز یک غم سرد در رگ هایش شریان دارد

این دنیا هنوز عدالت هایی را خوابانده است

عدالت های رنگی که

هنوز نای اعتراض ندارند

و من در تمنای نا گفته های معصومانه ام اعتراض می کنم

بگذارید من در باور های نا امیدانه خود

در جستجوی زندگانی باشم که

می رقصد

می درخشد

می خواند

می خواند

می خواند

و به طعنه صدایم می کند

یـ ـک آدمـ ـ

یـ ـک آدمـ ـ